Netwerk activering en persoonlijke verzorging geen logische combinatie

Eerder Geplaatst op 24 oktober 2013 door Astrid Buis

De juiste balans tussen formele en informele zorg. Eén van de bakens in ‘Welzijn Nieuwe Stijl’ die worden toegepast bij de uitvoering van de Wmo. Wat is dat precies?

http://zin-in-zorg.nl/2013/sociale-activering-persoonlijke-zorg-wmo/Het komt er op neer dat er samenwerking en balans is tussen de professionele zorgverlener en het onbetaalde netwerk van de cliënt.

Onbetaald netwerk? Dat zijn de mantelzorg, vrijwilligers, buurtgenoten en familie.  Het is dus de bedoeling dat de zorgverlener minder gaat doen en de cliënt en zijn/haar netwerk meer zelf gaan oplossen.

Netwerk activering en persoonlijke verzorging geen logische combinatie

Vaak doemen dan nu schrikbeelden op:

  • Moet ik de buren van mijn cliënt vragen om haar te wassen?
  • Mijn kinderen wonen aan de andere kant van het land, wie zorgt er straks voor mij?
  • Ik heb een full-time baan en een gezin. Het is voor mij onmogelijk om dagelijks bij mijn ouders langs te gaan.

Vanuit de politiek wordt steeds weer geroepen dat het niet de bedoeling is dat we onze oude buurman gaan douchen?

‘Pffffffff…gelukkig. Maar wat dan wel?’

De vraag van een burger zal steeds vaker integraal en in de breedte worden benaderd. Laten we een voorbeeld nemen: Op huisbezoek bij mevrouw De Vries die graag twee keer in de week gedoucht wil worden. Bij deze intake vallen je ook andere zaken op: De vuilniszak wordt niet buitengezet, de garderobe van mevrouw is kapot en vuil, zij komt niet meer buiten en de etenswaren in de koelkast zijn zwaar over de datum.

Het bespreekbaar maken van deze onderwerpen is onderdeel van het werk van de zorgprofessional. Waarbij het ook nog de kunst is van ons vak om oordeel en eigen waarden en normen niet te projecteren op je cliënt. Vroeger maakten we samen met de cliënt uit het voorbeeld en eventueel mantelzorg een zorgplan en werd er met hogere regelmaat vaker per week zorg ingezet.

Nu worden dit soort vraagstukken in relatie met de omgeving opgelost en aangepakt.

‘O.k. lekker beleidszinnetje, maar wat betekent dat?’

Het bespreekbaar maken, signaleren en het douchen van deze cliënt blijft het terrein van de professional. Samen met de cliënt, welzijn, een vrijwilliger, de familie en de buren werk je aan de zelfredzaamheid en ondersteuning die het mogelijk maken dat mevrouw De Vries thuis kan blijven wonen.

‘Hoe gaat het in 2016?’

In 2016 wordt er meer ingezet op zelfredzaamheid, eigen kracht, sociaal netwerk en welzijn.

  • De buren zetten de vuilnisbak buiten en wandelen 1x per week met mevrouw mee naar de filmavond op de ontmoetingsplek, een vrijwilliger loopt ’s avonds met haar terug.
  • De kinderen zijn betrokken bij het op orde houden van de kleding en hebben nu een digitale agenda, zodat de bezoeken beter worden afgestemd.
  • Er is een instructie met pictogrammen gemaakt voor mevrouw. Zij kan hierop kijken hoe ze zich ’s morgens en ’s avonds kan aan- en uitkleden.
  • In de keuken hangt een dergelijke instructie voor het koffiezetten.
  • Verder is er gekeken naar de huishoudelijke hulp. Mevrouw kan de hulp zelf betalen, maar heeft geen idee waar er één te vinden. Via een erkend bemiddelingsbureau voor huishoudelijke hulp komt er 2 uur in de week hulp. De bemiddeling is betaald door de gemeente, het loon door mevrouw zelf.
  • 5 x per week eet mevrouw tussen de middag in het buurtrestaurant. Zij wordt opgehaald door een buurtbewoner met een lichte verstandelijke beperking die het leer-werktraject niveau 1 volgt.

‘Ach… op papier klinkt het allemaal prachtig, maar wat kan ik als verzorgende hieraan bijdragen?’

In deze toekomst zal er een ander beroep worden gedaan op jouw competenties en vaardigheden. Het is goed om kritisch te blijven op de grenzen van de participatiesamenleving, maar nog belangrijker om er nu al mee aan de slag te gaan.

Wil jij en jouw team aan de slag met coaching, netwerkactivering en het organiseren van arrangementen in de wijk? Een bijdrage leveren aan de wijkgerichte aanpak!

Wil je weten hoe het staat met jouw competenties en de Wmo? Dat kan! Vraag dan informatie aan over onze competentiemetingen.

Neem vrijblijvend contact met mij op: Wies Vink,  wvink@zin-in-zorg.nl. 06-51832505

Lees ook deze blogs:

Transitietaal voor Dummies

http://zin-in-zorg.nl/2015/transitietaal-voor-dummies/Met de komst van de financiering voor begeleiding, huishouding, werken, zorg en begeleiding voor de jeugd naar de gemeenten is  een heel nieuwe taal ontstaan. 

Bij vernieuwing horen nieuwe begrippen. Veel mensen zijn zo actief met de Wmo, Jeugdwet en Participatiewet, dat het hen nauwelijks meer opvalt dat ze die nieuwe vaktaal spreken.

In gesprek met mensen die niet dagelijks met het beleid maar met het (mantel-) zorgwerk zelf bezig zijn, is de beleidstaal een veel gehoorde klacht. Terwijl we met elkaar meer betrokkenheid willen, schept de taal soms een afstand. Echt een punt om op te letten.

Zorg en Welzijn heeft de lijst van het instituut voor Publieke Waarden
gepubliceerd, zodat iedereen kan opzoeken wat deze woorden nu eigenlijk allemaal betekenen.

Transitietaal voor Dummies

http://zin-in-zorg.nl/2015/transitietaal-voor-dummies/Een handige lijst niet alleen voor Dummies, maar voor iedereen die even precies wil weten wat er ook al weer wordt bedoeld, met al die woorden die niet iedere dag over de ‘keukentafel’ gaan.

Je kunt hier de poster downloaden.

 

Zin-in-Zorg – Contact  www.zin-in-zorg.nl 

Eigen Kracht, de gemeente en de professional

  Eigen Kracht: positief of negatief?

Wij schreven al eerder over de kanteling, de gemeente en de rol van de professional.

In dit hele verband is ook de term ‘Eigen Kracht’ veel gehoord. Bij veel chronisch zieken, ouderen en gehandicapten roept deze term veel negatieve associaties op. Associaties als ‘Eigen schuld, dikke bult!’ en ‘Jammer voor je en zoek het nu ook verder zelf maar uit’.

Natuurlijk hebben beleidsmakers dit niet zo bedoeld. Ook zij leren hier de les, wanneer je het goed bedoelt, wil dat nog niet zeggen dat het ook goed overkomt.

Hoe zou Eigen Kracht voor alle partijen een positief begrip kunnen worden?

Afhankelijk zijn is moeilijk. De ervaring leert dat mensen eerder te laat dan te vroeg aankloppen bij een zorgorganisatie voor hulp. Vervolgens is het indicatiegesprek dan vooral toegespitst op de vraag: Wat kunt u samen met uw eigen netwerk oplossen en als het echt niet anders kan met professionele zorg?

Wat kost het als er geen ruimte is voor de echte vraag en/of kwetsbaarheid?

Helaas wordt door de gevoerde gesprekstechniek vaak niet écht contact gemaakt met de hulpvrager en zijn naasten. Oprechte interesse wat nu echt belangrijk is voor hen, hoe zij het op dit moment redden, hoe het met hen gaat, wat goed gaat ontbreekt er snel aan.

Waardoor het eerste doel van Eigen Kracht, de gemeente en de professional: ‘Het zelf formuleren van je ondersteuningsbehoefte’ gemist wordt. Daardoor kan het zomaar gebeuren dat het hulpaanbod zijn doel mist. Resultaat: Ontevredenheid bij de burgers en onnodige kosten voor de gemeente.

Betaalbare en goede zorg en ondersteuning begint met échte Aandacht

Wat zou er kunnen gebeuren als het zogenaamde keukentafelgesprek in een bredere context kan plaatsvinden, breder dan alleen de opdracht om met zo min mogelijke professionele zorginzet naar buiten te komen? Een gesprek waar juist ook oog is voor de kwetsbaarheid.

Bijvoorbeeld: Waar ouders de opvoeding niet aankunnen wordt in de Eigen Kracht conferentie afgesproken dat tante en oom de rol van het logeerhuis gaan overnemen. Een mooie besparing: een positieve score op het gemeentehuis.

Maar wat is er gebeurd met het versterken van de eigen kracht van ouders als opvoeders? Bij dreigende uithuisplaatsing is de macht van de hulpverlener en daardoor de sturende rol veel groter dan zij zelf soms door hebben. Hebben zij de ruimte gevoeld om echt te vertellen wat er nodig is of wat er fout gaat? Een uithuisplaatsing berokkent veel leed en zorgt voor hoge kosten.

Een ander schrijnend voorbeeld:

Bij de oudere mevrouw Singh die de deur niet meer uitkomt, worden de boodschappen door de buren gedaan en komt de zoon iedere week stofzuigen. Een prima besparing?! Totdat mevrouw drie maanden later niet meer zelfstandig naar het toilet kan en opgenomen wordt in het verpleeghuis. Zij was en werd  al twee jaar lang niet gemotiveerd om te bewegen.

Mevrouw Singh is verdrietig, zij wilde zo graag in haar eigen huis blijven wonen. Helaas heeft er niemand geluisterd en alleen gekeken naar de ‘goedkope’ oplossingen voor haar praktische problemen. Ook de maatschappij als financier is niet blij, van € 500,- kosten in de maand naar € 5.000,- en minder kwaliteit voor de burger zelf.

Eigen kracht, de gemeente en de professional

  • Willen jij en je collega’s echt leren kijken naar de mensen en hun doelen?
  • Willen jullie in de gemeente een echte intake  met kwaliteit voor burgers en de juiste inzet van zorg en ondersteuning?
  • Door goede zorg en ondersteuning besparen?

Zet dan de eerste stap en plan een gesprek over de training: Zelfredzaamheid, jouw zorg’!

Nog geen abonnee? Ontvang direct het nieuwste artikel in je mailbox. Meld je hier aan

Staat jouw team al in de startblokken?

In ieder beleidsstuk van gemeenten en zorgaanbieders lees je over de transitie van de begeleiding uit de AWBZ naar de gemeenten in de Wmo. Een transitie die niet alleen een overheveling is, maar ook een hervorming.

Overal hoor je kreten als ‘Wijkgerichte aanpak’, ‘Van zorgen naar activeren’, ‘Op weg naar zelfredzaamheid’, en ‘Van zorgen voor naar zorgen dat…’. Het concreet maken en in de praktijk brengen van dit beleid is een vraagstuk apart. Want:

Hoe doe je dat? en Wat vraagt dat van jou en je collega’s?

  • Staat jouw team al in de startblokken?
  • Heb jij de noodzakelijke competenties al in huis?

Wat steeds duidelijker wordt, is dat inzicht in de competenties die noodzakelijk zijn om in de Wmo ook daadwerkelijk resultaten neer te zetten uitermate belangrijk is. En welke van deze competenties heb je in huis, en waar  moet nog aan gewerkt worden? Met andere woorden: Een belangrijke voorwaarde om daadwerkelijk te slagen in de transitie is doelgericht investeren in nieuwe deskundigheid van medewerkers – ook in die van de leidinggevenden en het hoger management.

Wat is een competentie?

Feitelijk gaat het altijd om een mix van kennis, vaardigheden, houding en gedrag. Deze mix geeft je een vermogen om iets voor elkaar te krijgen. In een schema ziet dit er als volgt uit:

 

Competentie

 

 

Vermogen om iets voor elkaar te krijgen

 

 

Gedrag

Houding

Vaardigheden

Kennis

In de zorg verandert er veel, waardoor er nieuwe competenties onmisbaar zijn om je werk goed te doen. Het is dan ook niet meer dan logisch om, in tijden van verandering, te kijken of je competenties nog wel voldoende passen bij wat er van je gevraagd wordt.

Dit zijn onmisbare competenties om de Wmo te hervormen:

  • netwerkactivering
  • samenwerken
  • netwerken
  • lef en zelfvertrouwen tonen
  • en ondernemen.

Hierbij is het belangrijk om te weten hoe die competentie zichtbaar wordt in je werk, welk concreet gedrag daar in de praktijk bij hoort. En of  jouw gedrag daarbij in de buurt komt, of dat je je nog verder hierin dient te ontwikkelen.

Laten we eens de competentie ‘lef en zelfvertrouwen tonen’ als voorbeeld nemen:
Snel denken “Dat kan of weet ik niet” en b.v. vermijdingsgedrag vertonen of veel bevestiging vragen, past hier niet bij. Je moet juist vertrouwen op je vakmanschap en je professionele afwegingskader! Deze competentie komt heel goed van pas in een goede wijkgerichte aanpak. Je zal er namelijk meer dan ooit zelf op af moeten stappen.

Bijvoorbeeld: Een huisarts durven bellen, of een zoon vragen om in actie te komen voor zijn demente moeder. Het is niet alleen belangrijk het netwerk van je cliënt in te schakelen, maar daarnaast ook dilemma’s of zaken waar je tegen aan loopt te bespreken met het netwerk. En je zal hierbij je onderhandelingsruimte moeten pakken. Als je merkt dat je dit moeilijk vindt, ga dan in gesprek met je teamleider of manager.

Bij het voeren van functionering- of coachingsgesprekken kunnen competenties een leidraad zijn. Als leidinggevende kun je jouw medewerker coachen op zowel ontwikkeling als resultaten. De prestaties van een medewerker kunnen met behulp van competenties meer zichtbaar gemaakt worden en resultaatgerichter besproken worden.

Het werken met heldere competenties heeft nog een ander voordeel. Iedereen weet waar het over gaat als men het heeft over ‘meegaan in de kanteling’. Teamleider en verzorgende praten over het zelfde. Manager en verpleegkundige spreken dezelfde taal. Dit maakt de communicatie een stuk duidelijker.

Zin-in-Zorg draagt bij en geeft inzicht in de competenties die noodzakelijk zijn om in de Wmo daadwerkelijk resultaten te behalen. Onze on-line competentiescan meet welke competenties je al in huis hebt en welke nog meer ontwikkeld moeten worden voor een goede wijkgerichte aanpak.

Dus…,

Vindt jouw zorgorganisatie het ook belangrijk dat medewerkers meedoen in de wijk? Gaan jullie  je ook als professional voorbereiden op de kanteling? Wil je weten waar je nu staat en wat je nog kan leren?

Neem dan contact met ons op en informeer eens naar onze Competentiescan ‘Werken in de gemeenten’.  Mail naar wvink@zin-in-zorg.nl of bel 06-51832505.

Het levert je een ijzersterk startpunt op voor de samenwerking in de wijk en resultaten voor en door bewoners.

Nog een artikel lezen?
Hoe werkt ‘Van zorgen voor naar zorgen dat…’ nou eigenlijk in de praktijk?
Hoe stel je arrangementen voor persoonlijke verzorging, Wmo, participatiewet en Jeugd en Gezin samen?

Nog geen abonnee? Ontvang direct het nieuwste artikel in je mailbox. Meld je hier aan

Wmo, Jeugdwet, Zorgverzekeringswet, Participatiewet, vraag jij je ook af

Zin-in-Zorg en de gemeente

Zin in maatschappelijke ondersteuning: ‘Van zorgen voor naar zorgen dat….’,  participatiesamenleving en Leren werken..

Wmo, Jeugdwet, Zorgverzekeringswet, Participatiewet, vraag jij je ook af

Wat een prachtige woorden, maar:

  • Welke stappen kunnen we nu zetten om daar naar toe te werken?
  • Hou bouw je een relatie op met de gemeente?
  • Wat kunnen wij in ons team doen, om de omslag te maken?
  • Buren, familie en vrienden betrekken bij de zorg? Hoe doe je dat?

Waar te beginnen?

Zin-in-Zorg denkt en doet met je mee over het werken met de gemeente en haar burgers.

Samen met jou geven we hier graag invulling aan, bijvoorbeeld:

  • “Zelfredzaamheid, jouw zorg!”. Het samenstellen van Wmo arrangementen en versterken van zelfredzaamheid → Lees meer
  • “Werken aan je Wmo-competenties”: coaching, activeren, onderhandelen en ondernemen → Lees meer
  • “Samenwerken met de gemeente” Relaties leggen, acquisitie en resultaatgericht onderhandelen → Lees meer
  • “Thuis wonen met dementie.” Arrangementen, risico’s en betrekken omgeving →Lees meer
  • “Wmo spirit en het wijkteam” Hoe organiseer je als leidinggevende en/of als team de Wmo spirit op het werk? Met andere woorden hoe kantelt jouw team? → Vraag informatie aan
  • Vrijwilligers coachen en binden → Vraag informatie aan

Onze visie op werken aan zelfredzaamheid:

Het versterken van zelfredzaamheid, uitgaan van wat wel kan en eigen regie bieden veel kansen voor de inwoners van gemeenten. Ook voor professionals wordt het werk afwisselender en biedt meer uitdaging dan voorheen.

De uitdaging zal steeds zijn om je zelf als professional overbodig te maken en gelijkertijd een vinger aan de pols te houden.

Zo lang mogelijk zo zelfstandig mogelijk thuis. Dat is de opdracht van de professional in de wijkgerichte aanpak voor zorg en welzijn. Een verrijking van jouw vak.
Lees hier het voorbeeld over de verjaardag van Marco en hoe mevrouw De Vries met hulp van haar omgeving langer thuis kan blijven wonen.

Aan het werk in de gemeente? Bel met Wies Vink 06-51832505 of mail: wvink@zin-in-zorg.nl

Ken je iemand die dit artikel ook interessant vindt?  Stuur door naar een vriend   

Thuis wonen met verder gevorderde dementie?

thuis-wonen-met-verder-gevorderde-dementie/Steeds meer mensen krijgen te maken met een vorm van dementie, zoals Alzheimer. Zij hebben de wens om zo lang mogelijk thuis te blijven wonen. Dit kan, maar niet zomaar.

Wanneer de dementie verder vordert, zijn er steeds meer zaken die toezicht en ondersteuning nodig hebben.

Voor informatie over het ziekteproces bij dementie kunt u kijken op de site van Alzheimer Nederland.

Thuis wonen met verder gevorderde dementie

Dat kan, maar niet zomaar.. Bij mensen die in aan dementie in een gevorderd stadium lijden,  zijn de beperkingen  dusdanig dat deze recht geeft op een ZZP 4 en ZZP 5 indicatie. Zonder goedwerkend (mantel)zorgsysteem zijn de beperkingen dusdanig opgelopen dat zij niet zonder meer zelfstandig kunnen wonen.

In een ZZP 5 is 24-uurs toezicht nodig terwijl de beschikbare uren recht geven op maximaal 20 uur zorg in natura per week, laat zeggen 3 uur per dag. Bij een ZZP 4 is 13,5 uur per week, bijna 2 uur per dag de norm. Het mag duidelijk zijn dat hiermee de zorg aan huis niet zomaar verantwoord geregeld is.  Vooral de dagstructuur, het toezicht en de ongeplande zorgvragen zijn met beschikbare  middelen ontoereikend.

De wens thuis te blijven wonen is dus alleen mogelijk met aanvullende inzet en middelen op de professionele zorg.

Persoonlijke omstandigheden bepalend

De persoonlijke omstandigheden en de combinaties die daarin worden gemaakt zijn daarbij bepalend:

  • Wel/geen partner.
  • Netwerk en mogelijkheden voor mantel- en familiezorg.
  • Is er iemand in het netwerk wegwijs in zorgland, waardoor bijvoorbeeld een Pgb binnen bereik komt. Met de €2.000 tot 3.000,- Pgb per maand bij een ZZP 4 of 5 kun je bijna 30% meer uren in kopen dan de natura zorg.
  • Financiële middelen.
  • Domotica, bijvoorbeeld een uitloopalarm voor de nacht met sms-signaal naar netwerk of professionele opvolging. Beeldtelefoon.
  • Vaste dagstructuur.
  • Persoonlijkheid van de persoon zelf → gedrag.
  • De buurt waarin iemand woont.
  • Inloopmogelijkheden.
  • Een casemanager die coacht, netwerkt en eigen kracht methodiek beheerst.
  • Dagbesteding die past bij de vraag, dynamiek en interesse van de cliënt.
  • De nabijheid van de professionele zorg.
  • En .. een keer verdwalen in je eigen buurt, dat mag toch wel politie en buurtbewoners?
  • Ongewassen of slordig gekleed toch nog welkom op de ouderensoos?
  • Last but not least: een uitstekende dementieketen.

Het kan, maar niet zomaar….

Om scheiden van wonen en zorg voor deze groep mensen mogelijk te maken is dus een integrale, samenhangende aanpak nodig. Waarin het zonder vrijwilligers, mantelzorg en zorginfrastructuur niet gaat lukken. Het kan, maar niet zomaar….

De medewerkers van jouw organisatie kunnen belangrijke bijdragen leveren, niet alleen aan de uitvoering, maar ook aan de organisatie van de zorg.

Oplossingsgericht werken voor casemanagers in de dementieketen bij Zin-in-Zorg is dan een prima stap, om hierin te groeien naar een nieuwe aanpak rond de ondersteuning voor thuiswonenden mensen met dementie.

Ook nadenken over een integrale en complete aanpak? Meer weten? Neem dan contact op met Wies Vink, 06 51832505.

– Dit artikel verscheen eerder op www.buismanagementadvies.nl

‘Hier en Nu’ werken aan goede zorg

'Aside'

Hoe zit het met het management?

hier-en-nu-werken-aan-goede-zorg/Terwijl het zorgteam dagelijks met het hoofd, hart en handen midden in de zorg werkt, is het management vaak bezig met het verleden of de toekomst.

Want …de bijdragen voor het kwaliteitsjaarverslag 2012, de cliënttevredenheid, de registratie, de HKZ-audits en deze maanden ook weer met de AWBZ zorginkoop 2014 moeten en moeten allemaal aangeleverd worden..

Veelgehoorde klacht

Dagelijks horen wij de klachten: ‘Als ik nu maar eens aan mijn echte werk, het organiseren van goede zorg, toe zou komen. Ik ben eigenlijk vooral actief om de bureaucratie tevreden te stellen of mijn werk heeft niets meer met goede zorg te maken?’

Zijn dit voor jou veel voorkomende en terugkerende gedachten?  Dan is het tijd voor actie, want een Burn-out ligt op de loer. Nu wordt het dus steeds belangrijker om voor jezelf en samen met de andere leidinggevenden prioriteiten te stellen. En soms lijkt het in de vergeethoek te raken: De organisatie van goede zorg en welzijn is de hoogste prioriteit.

Het begeleiden van het werk in de wijk, de woongroep en de afdeling is belangrijk en de reden waarom je ooit aan dit werk begonnen bent. Dus het roer moet om, de taken moeten verdeeld en de ondersteuning anders. Maar bovenal, gun jezelf de ruimte om keuzes te maken en tevreden te zijn met de resultaten van een werkdag. Die lijst van wat er allemaal nog moet ook eens uitzetten in je hoofd. ..en dat kan je leren!

Ruimte in je hoofd creëren

hier-en-nu-werken-aan-goede-zorg/Intervisie met je collega’s of coaching kan een uitstekend hulpmiddel zijn, om deze doelen te bereiken. Realistisch worden is daarin cruciaal. Het leed van de hele wereld, de hele organisatie op je schouders nemen is toch niet mogelijk.

Dus ga liever aan de slag met wat je samen en alleen wel voor elkaar kunt krijgen. Aan de hand van vragen en dilemma’s kom je samen verder dan alleen?

Waar gaat het vaak over in intervisie?

  • Ik wil bereikbaar zijn voor het team en ook doorwerken aan mijn bureauwerk. Hoe doen jullie dat nou. Wat zou ik kunnen veranderen en wat kan ik van anderen verwachten?
  • Het team is erg gericht op elkaar en minder op de bewoners, maar ze werken keihard. Hoe pak ik dit nu aan en laat ik ook mijn waardering blijken?
  • Het team staat niet open voor behulpzame familieleden. Hoe doen jullie dat?
  • Hoe maak ik gebruik van de kwaliteiten in het team en dat men meer van elkaar gaat leren.

En…. écht waar, kleine verbeteringen voor de cliënten/bewoners maken het schrijven van stukken voor de HKZ, het jaarverslag en het organiseren van een cliënttevredenheid een stuk leuker.

Ook met ons aan de slag? Klik hier en lees verder over intervisie

7 tips om energie en Zin-in-Zorg van te krijgen

Oud en gezond blijven, dat willen we allemaal. Echter naarmate we ouder worden, neemt de kans op aandoeningen en chronische ziektes toe. Voor diegenen die hier mee te maken krijgen,  heeft dit een enorme impact op hun leven niet alleen het persoonlijk lijden, maar ook de zorgafhankelijkheid is groot.

We hoeven alleen maar naar de cijfers te kijken, om te zien welke impact dat heeft op de samenleving.

Dementie bijvoorbeeld is een veelvoorkomende ziektebeeld. Op 60 jarige leeftijd heeft ongeveer 5 op de 1000 mensen een vorm van dementie, op 85 jarige leeftijd is dat al ruim 300 van de 1000 mensen, dus 3 op de 10. Alle zorgmedewerkers in ziekenhuizen, thuiszorg, verpleeghuizen, verstandelijk gehandicaptenzorg hebben hier mee te maken.

Vroeg of laat heeft een grote groep mensen zorg nodig. Het aantal werkenden in de zorg en het toenemend aantal ouderen dat zorgbehoeftig is loopt niet gelijk op. Sterker nog, die lijnen lopen uit elkaar. Zorgorganisaties zijn zich daar als geen ander van bewust.  Een reden te meer om mensen die werkzaam zijn in de zorg te boeien en te binden voor deze mooie sector. En ook toe te rusten om hun werk in veranderende omstandigheden te kunnen blijven doen.

Ook techniek kan  bijdragen aan goede zorg. Goed contact van mens-tot-mens blijft de basis voor goede zorg, ook bij toepassingen als beeldzorg is het contact nog steeds een belangrijk onderdeel. Onderlinge samenwerking en op een goede manier feedback geven en ontvangen onontbeerlijk.

Maatschappelijk gezien is de transitie van de AWBZ naar de WMO in volle gang. De rol van zorgprofessional verandert: ‘van zorgen voor naar zorgen dat….’ Dit brengt ook nieuwe kansen en uitdagingen met zich mee. Oude werkwijzes loslaten en nieuwe implementeren. Je zou er moe van kunnen worden en je energie en vitaliteit door verliezen. Zonde!

In de zorgsector werken veel oudere werknemers, vijftig plus, gedegen opgeleid en ervaren. Vaak zijn zij de zorg ingegaan om mensen te kunnen helpen en te kunnen zorgen. Nu de transitie naar de WMO op stapel staat, vraagt dat van medewerkers andere vaardigheden: organiseren, netwerken en (netwerk)activering. Gelukkig kun je dat leren.

7 tips om energie en Zin-in-zorg van te krijgen

  1. Denk nog eens terug wat was voor jou de reden dat je in de zorg ging werken? Ga weer op zoek naar deze drijfveren in je dagelijkse werk.
  2. Deel dagelijks positieve ervaringen met collega’s. Sta ook stil bij wat goed gaat.
  3. Zoek samen naar oplossingen en deel de vooruitgang.
  4. Ga na waar je niet goed in bent en maak hier een SMART leerdoel van (lees hier voorbeelden van SMARTdoelen).
  5. Schrijf dagelijks op wat je energie geeft en focus daarop.
  6. Bedenk aan het eind van de dag één item wat beter kon op het werk en één punt waar je supertevreden over was.  Dat kunnen kleine zaken zijn, als een tevreden cliënt, het behouden van je kalmte of juist niet.
  7. Bespreek een verbeterpunt in je team en maak hierover concrete afspraken (wie wat waar wanneer waarom).

 Meer weten over vitaal in je werk? bel of mail ons: info@zin-in-zorg.nl

 Veel werkplezier!

Van zorgen voor naar zorgen dat in de praktijk

Zowel medewerkers als managers en bestuurders in de zorg geven vaak aan dat zij weten dat de kanteling betekent dat we als professionals niet meer alles zelf kunnen uitvoeren, maar dat zij het nog niet zo goed voor zich zien.

We blijven vaak steken in slogans en beleidstaal, als de kanteling, civil society, wijkgerichte aanpak en  begeleiders die gaan organiseren in plaats van uitvoeren. De relatie van de cliënt met de samenleving  komt meer en meer centraal te staan in plaats van de relatie tussen de professional en de cliënt.

Van zorgen voor naar zorgen dat in de praktijk. Prachtig gezegd, maar wat betekent dat nu concreet in de dagelijkse praktijk?

‘Van zorgen voor, naar zorgen dat’…. In de praktijkDe verjaardag van  Marco

De twee begeleiders van Marco komen al jaren op zijn verjaardag, want Marco kent niet zoveel mensen en dan is het toch wel heel sneu als er niemand komt. Veel collega’s uit het team doen dit ook voor andere cliënten. In het teamoverleg wordt dit uitgebreid besproken.

De teamleider geeft aan dat het bezoeken van verjaardagen eigenlijk niet de bedoeling is, er ontstaat veel commotie in het team. Er komen verontwaardigde reacties: ‘Moeten wij dan de familie gaan bellen en dwingen om te komen? Dan komt er dus niemand. Er kan hier ook niets meer.‘ Ze komen er in de vergadering niet uit.

De volgende vergadering geeft de teamleider aan dat zij graag met een paar mensen  uit het team en de participatiecoach aan de slag wil, om in de praktijk aan de hand van dit weliswaar kleine thema een aantal veranderingen tot stand te gaan brengen. Dat het geen kwestie is van niet mogen, maar dat cliënten beter af zijn met eigen bezoek op hun verjaardag. De begeleiders van Marco willen er wel verder mee aan de slag. Samen met de participatiecoach bereiden ze een aantal items voor.

Voorbereiding verjaardag met de participatiecoach

  • Wat wil Marco zelf?
  • Wie zitten er eigenlijk in het netwerk van Marco?

De participatiecoach heeft een leuke methode om samen met Marco in beeld te brengen wie zich in zijn netwerk bevinden?

  • Weet Marco eigenlijk wel hoe hij mensen moet uitnodigen?
  • Wie zou Marco kunnen helpen bij het voorbereiden van zijn verjaardag?

Ze bespreken ook hoe leuk het zou zijn als Marco hun zou vertellen hoe zijn verjaardag geweest is en wat het voor hem zou betekenen als er ‘echte’ vrienden en familie komen.

Praktisch aan de slag met de kanteling

Marco reageert enthousiast. ‘Zou ik dat kunnen een echte verjaardag bij mij thuis vieren?  Mijn zus is twee weken later jarig, dus wij vieren het voor de familie altijd gelijker tijd bij haar. Maar dan komen haar vrienden ook en niet de mijne. ‘

De begeleider realiseert zich voor het eerst dat Marco vrienden heeft. Het blijken  de buurvrouw en twee van zijn collega’s op de dagbesteding. Marco is heel verlegen en durft het eigenlijk niet aan hun te vragen. Zijn begeleider wil al gaan bellen, maar realiseert zich wat er met de participatiecoach is besproken. Ze vraagt door en samen bedenken ze dat als Marco een uitnodiging bij zich heeft, het allemaal veel makkelijker wordt. Hij hoeft dan ook niet zoveel te onthouden.

Marco wil het zelf doen

Marco wil het vooral zelf doen en geen hulp op de avond zelf. Samen maken ze een plan en zetten op de uitnodiging koffie en gebak vanaf half acht tot negen uur.  Marco belt zijn zus die heel enthousiast reageert en graag wil helpen met de boodschappenlijst.

Hoe eenvoudig ook, dit is het begin van een andere aanpak, waarin de begeleiders van Marco anders zijn gaan werken en het begin hebben gemaakt met de kanteling.

Marco doet nu de boodschappen voor zijn buurvrouw en zij helpt hem met zijn boodschappenlijst. Hij krijgt vaker bezoek en nodigt mensen ook bij hem thuis uit. Op de dagbesteding is hij naar een ander project gegaan waardoor hij daarna, bij goed gevolg, aan  een leer-werkproject kan meedoen.

Één van de twee begeleiders volgt nu een training als participatiecoach.  Het loslaten is en was moeilijk, maar door de nieuwe manier van ondersteunen minder vaak, maar wel contact via beeldzorg,  is er een vinger aan de pols.

Ook verder aan het werk met Wmo en de kanteling?

Neem dan contact met ons op, over training van medewerkers en opleiden van participatiecoaches? Wies Vink is bereikbaar op 06-51832505 of mail naar wvink@zin-in-zorg.nl

Veranderingen invoeren en vasthouden door te leren tijdens het werk?

veranderingen-invoeren-en-vasthouden-door-te-leren-tijdens-het-werk/De ervaring van Zin-in-Zorg leert dat trainingen die versterkt worden met een vervolgtraject tijdens het werk grote voordelen biedt. Het mes snijdt aan twee kanten. Met leren op het werk ben je minder tijd kwijt en zijn de resultaten beter.

De zelfstandigheid van het team groeit, medewerkers werken beter samen en de talenten worden benut en ontwikkeld. Door training met vervolg in de dagelijkse werkpraktijk, worden medewerkers gestimuleerd om zich te ontwikkelen en het geleerde in de eigen praktijk toe te passen. Zo kun je veranderingen invoeren en vasthouden door te leren tijdens het werk.

Werkplek leren

Een voorbeeld: Zin-in-Zorg verzorgt de implementatie van zorgreflectiebesprekingen. Tijdens de zorgreflectiebespreking reflecteer je op je eigen handelen in de omgang met cliënten. Na de bespreking kun je direct aan de slag met de verkregen inzichten en handvatten. Dit geeft een veel blijvender resultaat dan, eenmalig trainen en/of uitleggen.

Tegelijkertijd helpt het om als teamleden dezelfde taal te spreken. Als je gezamenlijk tijdens de werkzaamheden ontwikkelt, leer je elkaar kennen en wordt een ieder zich bewust van elkaars opvattingen. Dat voorkomt begripsverwarring. Als je deze manier van werken regelmatig oefent, dan krijgt bejegening handen en voeten.

In een zorgreflectiegesprek kijk je samen met collega’s terug op je eigen handelen in een ingebrachte situatie. Je wisselt informatie en ervaringen uit om van elkaar te leren.

Wat werkt wel… wat niet… in deze situatie? Met als doel de kwaliteit van zorg te verbeteren.  Het gesprek verloopt volgens een vaste structuur onder leiding van een getrainde gespreksleider.

Zorgreflectie als methodiek

Zorgreflectiemethodiek is heel geschikt voor teams in zorgorganisaties. Zorgreflectie is een gestructureerde manier om het invoeren van veranderingen of lastige situaties met elkaar te bespreken. Vaak voelen medewerkers zich onzeker en zijn ze bang dat ze de enige zijn die iets moeilijk vinden. Er is een grote terughoudendheid om deze gevoelens te bespreken.

Leidinggevenden zijn niet geneigd te gaan graven. Dat hoeft ook niet, maar als je die gevoelens erkent en goed weet te managen, ontstaat er verbinding tussen de individuele gevoelens met het gezamenlijk doel en zal het veranderingsproces veel betere kans van slagen hebben.

Leidinggevende faciliteert

Leidinggevenden als facilitators. Wat bedoelen we hiermee? Leidinggevenden hoeven niet alles zelf te kunnen. Door medewerkers in de gelegenheid te stellen en te trainen om zorgreflectie te houden, leren zij bepaalde dilemma’s bespreekbaar te maken. Leidinggevenden brengen de teams in beweging en faciliteren het leerproces.

Veranderingen invoeren en vasthouden door te leren tijdens het werk

Er zullen tijdens bepaalde sessies weleens lastige dingen ter sprake komen, maar wanneer je als team zelf de inhoud bespreekt en oplossingen vindt, werkt dat veel prettiger. Zowel de leidinggevende en het team hebben dan geleerd om deze manier van werken toe te passen en het onderwerp tijdens de dialoog steeds helder voor ogen te hebben. Zin-in-Zorg leert met succes medewerkers samen te leren en zelf de zorgreflectiemethodiek te gebruiken.

Zo’n aanpak maakt veranderen met blijvend resultaat mogelijk!

Welke ervaring heb jij met zorgreflectie?  Laat gerust je reactie hieronder achter. We zijn benieuwd naar jouw ervaringen!