Compassie Anno nu

compassie

Onlangs een boeiend adviesgesprek gehad met een lid van een identiteitsraad.

Hierin hebben we onder andere stil gestaan bij het verhaal van de Barmhartige Samaritaan.

Over hoe medewerkers en bewoners samenwerken vanuit barmhartigheid en compassie. Een mooi onderwerp voor een nieuwe blog.

Mededogen en barmhartigheid

De afgelopen tijd kwamen termen als ‘compassie, mededogen en barmhartigheid‘ vaak voorbij. Denk aan het vluchtelingendebat, de schrijnende situaties door bezuinigingen in de WMO, maar ook in de wijkgerichte aanpak.

Compassie is een Kernwaarde

In Rotterdam ondertekende burgemeester Aboutaleb het Handvest voor Compassie. Daarmee werd compassie kernwaarde van het gemeentelijk handelen. De Compassieprijs 2016 werd uitgereikt aan het project ‘Heilige Rotterdamse Boontjes’. Een leerwerktraject voor kwetsbare jongeren die werkervaring opdoen in Ookami; een koffiehuis dat in 1 jaar tijd een belangrijke ontmoetingsplek in de wijk is geworden.

De jongeren die deelnemen aan het project worden niet alleen zelf met mededogen en respect benaderd, maar leren ook op die  manier met elkaar en hun klanten om te gaan. Een voorbeeld voor de hele stad, begin van een olievlek in Rotterdam.

Compassie moet je DOEN!

In de zorg is compassie een belangrijke waarde. Mededogen is voor zorgprofessionals meer dan een motivatie of drijfveer. Het is vooral iets wat je moet DOEN!

Mededogen werd in de praktijk vaak vertaald met dienstbaar zijn en zorgen voor. Bij compassie anno NU ligt de focus vooral op zorgen dat: Mensen helpen zichzelf te helpen. hen te stimuleren dat zij zelf de regie over hun leven houden, en daarbij zoveel mogelijk in te spelen op individuele behoeften en wensen.

Compassie anno NU doe je samen

http://zin-in-zorg.nl/2016/compassie-anno-nu/

Compassie anno NU doe je samen; als cliënt en zorgprofessional, maar ook als collega’s onderling. Dit betekent onder andere dat je:

  1. opmerkzaam bent en gericht aandacht geeft
  2. de ander wil begrijpen; open, nieuwsgierig en oordeelvrij
  3. de ondersteuning biedt die de ander nodig heeft
  4. voortbouwt op de kracht en vermogens die al aanwezig zijn bij de ander
  5. actief luistert en het stellen van vragen (welke dan ook) stimuleert

Wil jij of je team ook aan de slag met compassie anno NU? Wil je werken aan je communicatieve vaardigheden (onontbeerlijk voor werken met compassie)? Wil je sparren over het handen en voeten geven aan compassievol werken bij ondersteunend personeel?

Neem dan contact met ons op. We luisteren actief naar je vraag, onderzoeken je behoefte, gaan uit van wat er al is, en komen samen tot iets moois!

Bel met met Wies Vink: 06- 51832505, of mail naar: wvink@zin-in-zorg.nl.

Kaders geven speelruimte aan zelfsturende teams

http://zin-in-zorg.nl/2012/kaders-geven-speelruimte/Mensen vinden het fijn om in een zelfsturend team te werken omdat ze sterk betrokken zijn bij alle noodzakelijke werkzaamheden. Ze zetten hier graag hun deskundigheid voor in en halen er veel voldoening uit. In een eerder artikel over Zelfsturing las je hoe je zelfsturing op gang kunt brengen.

Zorgteams die zelfsturend willen zijn, begin bij het begin en schep heldere kaders… Wanneer duidelijkheid over de kaders ontbreekt, doet iedereen wel wat, maar de onderlinge samenhang mist. Dat kan al snel irritatie opwekken en voor vertraging in het werk zorgen. Kaders geven speelruimte aan zelfsturende teams!

Kaders op verschillende niveaus

Bij het werken met kaders kun je verschillende niveaus onderscheiden:

  • Kaders op organisatieniveau
  • Kaders op teamniveau
  • Kaders op medewerker – of persoonlijk niveau

Bij het stellen van kaders in een zelfsturende organisatie kun je denken aan teams die verantwoordelijk zijn voor de zorg- en organisatorische taken en het behalen van een minimale productiviteit en cliënttevredenheid zodat kosten en kwaliteit met elkaar in balans zijn.

Kaders geven speelruimte aan zelfsturende teams

Afspraken die een team binnen een organisatie maakt, zijn ook kaders en bepalen de speelruimte. Vaak worden dit teamafspraken genoemd. Bijvoorbeeld: iedereen werkt alle diensten of de vraag van de cliënt is het eerste uitgangspunt bij roosteren en plannen.

Op medewerker-niveau kan dat zijn: het aantal uren dat je minimaal en maximaal beschikbaar bent. Of dat je een aantal (organisatie)taken op je neemt, omdat jij daar goed in bent..

Betrokkenheid en invloed

Mensen vinden het fijn om in een zelfsturend team te werken omdat ze sterk betrokken zijn bij alle noodzakelijke werkzaamheden om het team goed te laten functioneren en hun deskundigheid daarvoor in kunnen brengen. Onderzoek heeft aangetoond dat als mensen werk van betekenis doen en invloed hebben op de uitvoering, dit de motivatie positief beïnvloedt en ook de vitaliteit en energie van de werkende mens toeneemt.

http://zin-in-zorg.nl/2012/kaders-geven-speelruimte/Kaders dienen helder en begrijpelijk te zijn. Vooraf en gaandeweg met de teamleden overeenkomen wat de kaders zijn is belangrijk. Gebeurt dat niet dan staat het team of teamleden er misschien onvoldoende achter.

Of men begrijpt niet waarom een bepaalde afspraak is gemaakt en zal daarom niet veel moeite doen om zich daaraan te houden. Dan kan het gebeuren dat het team meer bezig is met onderlinge communicatie over de organisatie en de context, dan dat men bezig is met de kwaliteit van zorg aan cliënten.

In een zelfsturend team worden alle taken die de primaire taak ondersteunen, door de teamleden gedaan. Dat betekent dus voor de teamleden een grote variatie aan werkzaamheden hebben en met elkaar invulling geven aan de verantwoordelijkheid voor de resultaten. De werkzaamheden worden verdeeld op basis van aanwezige kwaliteiten of nog te ontwikkelen vaardigheden.

Prettig assertief


http://zin-in-zorg.nl/2012/kaders-geven-speelruimte/Een van de uitdagingen van een team op weg naar zelfsturing is, dat je eigen mening duidelijk uitspreekt en elkaar aanspreekt op wat gezegd en gedaan wordt. Niet iedereen heeft dat meteen in de vingers. Om in vergaderingen knopen door te hakken wordt er gewerkt volgens het consensus principe.

Dat betekent dat je met de teamleden tot overeenstemming komt. Dit wil niet zeggen dat alle teamleden voor de volle honderd procent akkoord gaan met de oplossingen voor de geschilpunten maar men kan zich vinden in het compromis. Je moet bereid zijn in te kunnen leveren voor het grote geheel.

Succesfactoren zelfsturende teams in de praktijk

Astrid Vermeer en Ben Wenting noemen in hun boek ‘Zelfsturende teams in de praktijk’ een aantal succesfactoren bij zelfsturing. Dat zijn:

  • Het team werkt binnen de duidelijke, met de directie overeengekomen kaders;
  • Het team heeft de bevoegdheid om binnen de afgesproken kaders zijn eigen beslissingen te nemen;
  • Een zelfsturend team is een evenwichtig samengesteld team, bijvoorbeeld parttimers en fulltimers, verzorgenden en verpleegkundigen, mensen die inleveringsbereid zijn;
  • Er is overeenstemming over de onderlinge taakverdeling;
  • Het team heeft regelmatig een adequaat functionerend werkoverleg, waar oplossingsgericht wordt gewerkt en waar de besluiten genomen worden volgens het consensusprincipe;
  • De teamleden voelen zich naast hun individuele professionele verantwoordelijkheden medeverantwoordelijk voor de organisatorische taken en het groepsresultaat;
  • De teamleden kunnen goed met elkaar opschieten en hebben het naar hun zin in het team;
  • Het team heeft goede resultaten;
  • In het team zijn de individuele teamleden aanspreekbaar op voldoende kwaliteit en ze doen merkbaar hun best om daar verbetering in aan te brengen;
  • Het team kan terugvallen op een goede ondersteuning door een coach.

Wanneer deze succesfactoren duidelijk aanwezig zijn, staat dat min of meer garant voor een optimaal functioneren van een zelfsturend team.

Willen jullie ook aan de slag met zelfsturing en/of aan de slag met feedback? Neem dan contact op met Wies Vink.

Wil je je ervaringen met zelfsturing met ons delen ……? Laat hieronder je reactie achter!