Zes tips om grenzen te stellen

Grenzen stellen, daar zijn we niet goed in

zes-tips-om-grenzen-te-stellen/Grenzen stellen daar zijn wij in de zorg niet erg goed in. Tenslotte werk je in de zorg om er voor een ander te zijn. Een grens stellen past daar ogenschijnlijk niet goed in.

Daarnaast is ook een zorgprofessional niets menselijks vreemd en telt de wens om waardering voor het werk te krijgen en de wens aardig gevonden worden gewoon mee. Daar bovenop komt dan ook nog de huidige rol van de professional, waarin het accent van ‘zorgen voor’ naar voor ‘zorgen dat’ verschuift.

Empoweren en nee zeggen

Niet overnemen en activeren heeft vooral veel te maken met empowerment en het toerusten van cliënten en hun netwerk, maar vraagt tegelijkertijd ook om grenzen stellen en nee zeggen.

Met coaching en training kun je goed werken aan je kennis, vaardigheden en je zelfkennis vergroten die nodig zijn om dit goed te doen.

Wil je gelijk aan de slag? Hier alvast 6  tips om grenzen te stellen, beter worden in grenzen aangeven en nee zeggen.

Zes tips om grenzen te stellen

  1. Als iemand je iets vraagt: Geef niet gelijk antwoord op de vraag, maar neem even tijd om over je antwoord na te denken. Vertel dat je er over na wil denken en er op terugkomt.
  2. Als je boos of ongeduldig bent, maak een afspraak om een en ander op een ander moment te bespreken. Het is heel  gebruikelijk om te zeggen dat je ergens op terug komt. Afhankelijk van de situatie kan dat een half uur of zelfs een week zijn.
  3. Grenzen stellen en nee zeggen kun je oefenen en voorbereiden.
  4. Leef je in, in de ander. Waar komt zijn vraag vandaan en hoe kan je wel helpen? Zeg geen nee, maar herformuleer samen de vraag en verken de opties die wel mogelijk zijn.
  5. Denk er over na dat ook jouw tijd en energie waardevol zijn.
  6. Laat je niet om de tuin leiden door complimenten, die bedoeld zijn om jou over je grenzen heen te laten gaan. Bijvoorbeeld ‘Jij bent de enige die dat echt goed kan.’

Blijf een waardevol mens

zes-tips-om-grenzen-te-stellen/Ga de uitdaging aan, stel je grenzen op de juiste manier en zeg vaker nee! Zo behoud je meer je eigenwaarde en blijf je voor jezelf en anderen een waarde(n)vol mens (ook als zorgverlener :-).

Wil jij leren grenzen stellen en hier samen met het team aan de slag gaan?

Vraag dan informatie aan over onze training ‘Prettig assertief’: http://zin-in-zorg.nl/training-prettig-assertief/

Of neem contact op met Wies Vink, 06- 51832505, wvink@zin-in-zorg.nl voor coachingsvragen en training op maat.

Veerkracht ontwikkelen

http://zin-in-zorg.nl/2015/veerkracht-ontwikkelen/Het is geweldig om met elkaar te werken aan goede zorg en tevreden cliënten.

Werken in de zorg vraagt veel van een zorgprofessional. Iedere dag oplossingen bedenken om je cliënten verder te helpen. Het liefst in termen van maatwerk.

  • Hoe doe je dat jaar in, jaar uit?
  • Hoe zorg je ervoor dat het enthousiasme blijft?

Veerkracht is misschien wel de sleutel tot succes

Wie veerkracht ontwikkelt, is toegerust om veranderingen, tegenslagen, stress en werkdruk beter te hanteren, waardoor er ook ruimte blijft voor een gezond, gelukkig leven met zijn of haar dierbaren. Voor velen lijkt veerkracht iets ongrijpbaars; je hebt het in je of je hebt het niet. Echter, veerkracht kan je ontwikkelen en is niet iets wat wel of niet voor jou is weggelegd.

Werken in de zorg vraagt dagelijks energie, motivatie en inspiratie. Mijn stelling is: Mensen met veerkracht gaat het dagelijks  werken in de zorg  beter af. Veerkracht is misschien wél dé sleutel tot succes!

Wat is veerkracht?

veerkracht-ontwikkelen/Veerkracht in de letterlijke zin roept beelden op van een veer die uitgerekt wordt en weer terugveert. We kunnen het allemaal voor ons zien.

Veerkracht in de zin van ‘mentale veerkracht’, definiëren we bij  Zin-in-Zorg-als  het vermogen om  flexibel om te gaan met veranderende omstandigheden, tegenslagen en onverwachte gebeurtenissen. Kunnen terugveren en ervan leren.

Veerkracht ontwikkelen? Daarvoor heb je zelfvertrouwen, flexibiliteit, aanpassings- en doorzettingsvermogen nodig. Met andere woorden: Geloven in eigen kunnen, maar ook een realistisch beeld hebben van je beperkingen. Meebuigen en toch bij jezelf blijven. Zin hebben om nieuwe uitdagingen aan te gaan en niet opgeven, ook wanneer zaken tegenvallen.

Sleutelcompetentie in de 21e eeuw

Onlangs las ik ‘Veerkracht’, het inspirerende nieuwe boek van Paul Donders. Hij schrijft in het eerste hoofdstuk dat veerkracht een competentie is die we allemaal bezitten en die ervoor zorgt dat we kunnen terugveren en leren van de dingen die in ons leven gebeuren. Individuele veerkracht verschilt van mens tot mens. Iedereen kan het leren, maar je moet er wel wat voor doen.

Paul Donders ziet veerkracht als dé sleutelcompetentie in de 21e eeuw. Hij stelt dat we in de komende twintig jaar veerkrachtige, gezonde en bekwame professionals en leiderschap nodig hebben om een werkomgeving te scheppen waarin professionals ook op de lange termijn veerkrachtig blijven en daardoor hun werk met enthousiasme en inzet uitvoeren.

Veerkracht ontwikkelen

http://zin-in-zorg.nl/2015/veerkracht-ontwikkelen/Werken in de zorg vraagt dagelijks energie, motivatie en inspiratie. Mijn stelling is: Mensen met veerkracht gaat het dagelijks werken in de zorg beter af.

En jij? Wat vind jij? Ervaar jij de kracht van veerkracht bij jezelf en in je organisatie?

Deel je mening met ons en de andere lezers van de Zin-in-Zorg ezine.

Wil jij werken aan je eigen veerkracht en/of die van je organisatie? In een vrijblijvend gesprek gaan we samen  kijken wat nodig is, om veerkracht verder te ontwikkelen en te versterken.

Neem gerust contact met mij, Wies Vink op wvink@zin-in-zorg.nl  of 06-51832505

Als je goed luistert hoor je meer

Goed luisteren om elkaar te begrijpen

als-je-goed-luistert-hoor-je-meerLuisteren is altijd van belang, zeker ook bij overleg tussen cliënt en zorgprofessional en in een werkoverleg tussen zorgverleners van een team.

Overal waar verschillende belangen en gezichtspunten een rol spelen, is luisteren van grote waarde.

Verschillende belangen?

Een cliënt en een zorgprofessional delen toch hetzelfde belang? Collega’s van een team hebben toch een gezamenlijk doel?

De bedoeling van beiden is toch om de zorg goed te laten verlopen en dat in gezamenlijk overleg en goede samenwerking? Dat klopt, er is veel gemeenschappelijk belang, maar er zijn verschillende invalshoeken hoe men de oplossing ziet.

In overleggen waar een zorgverlener en een zorgvrager de aanpak bespreken, of collega’s met elkaar de taken evalueren is goed luisteren essentieel. De reden om goed te luisteren is heel eenvoudig: Iedereen heeft een eigen kijk op de werkelijkheid, iedereen legt een begrip uit op een andere manier. Als je goed luistert hoor je meer.

Zelden wordt dezelfde uitleg aan eenzelfde begrip gegeven

Probeer het maar eens uit met verschillende mensen in je omgeving en het liefst op verschillende niveaus.

Vraag maar eens wat iemand bedoelt met: Wat betekent voor u goede zorg? Wat betekent je flexibel opstellen over je contracturen? Wat houdt dat in? Wat verwacht men van mij?

Samenvatten in je eigen woorden

als-je-goed-luistert-hoor-je-meerWat kun je dan het beste doen om zeker te weten of je ‘gehoord‘ en ‘begrepen‘ hebt wat de ander bedoelt? Door in je eigen woorden samen te vatten wat de ander heeft gezegd.

Reageert de ander instemmend? Je gesprekspartner zal je zeker corrigeren als er een verschil in begrip is. Daarnaast is luisteren een vorm van aandacht geven, juist ook als er niet direct een oplossing voor handen is. Je gekend en gezien voelen is een niet te onderschatten resultaat voor de kwaliteit van zorg.

Als je goed luister hoor je meer…

Als je goed luistert, wordt een overleg constructief en zal  tot mooie resultaten leiden. Als je goed luistert, voel je de energie tintelen. Niet voor niets was laatst op het congres van de inspectie voor de gezondheidszorg te horen:

‘Een zorgverlener die luistert is effectiever en efficiënter.
Een patiënt waarnaar geluisterd wordt is gelukkiger en tevredener.’

Luisteren is onderdeel van je communicatie en van je professionaliteit. Willen jullie hier beter in worden of de vaardigheden eens opfrissen? Lees dan hier verder over Betere communicatie is betere zorg en/of neem contact op met Wies Vink wvink@zin-in-zorg.nl 06-51832505

Nog geen abonnee? Ontvang direct het nieuwste artikel in je mailbox. Meld je hier aan.

Zin-in-Zorg – Contact  www.zin-in-zorg.nl 

Betrokken bij de client en zijn familie Trots op de zorg

Cliënten en medewerkers en familie zorgen samen!

Betrokken bij de client en zijn familie. Trots op de zorgBetrokken bij de client en zijn familie Trots op de zorg. Wie in de zorg werkt kan trots zijn op zijn werk.

Jij werkt samen met collega’s en familie voor mensen die kwetsbaar zijn en afhankelijk van zorg. Je zet je deskundigheid in voor de cliënt maar ook voor de familie. Je ben betrokken bij de patiënt, maar ook voor zijn of haar dierbaren. Betrokkenheid en trots op je werk groeit als je niet alleen goed zorgt voor de cliënt, maar ook een goede samenwerking hebt met de familie. Zorg en familie hebben elkaar nodig! Zin-in-Zorg helpt zorgprofessionals en familie met plezier hun werk te doen.

Familie staat dichtbij de cliënt

Ben je betrokken bij en trots op de samenwerking met familie en mantelzorg? Een vraag die in deze tijd van verandering past. Zorg en familie hebben elkaar meer dan ooit nodig. Hebben elk hun eigen visie wat goed is voor de dierbare, patiënt, cliënt. Zorg en familie brengen hun professionele en ervaringsdeskundigheid in, ieder vanuit hun eigen perspectief.

Vanuit dit gezamenlijke perspectief een zorgleefplan maken, dat heeft zin en geeft betekenis. En daarin schuilt trots, betrokkenheid en plezier in samenwerking. Zoek het dichtbij door beter contact met familie en dan groeit je trots. Ervaringen waar je trots op kan zijn!

Betrokken bij de client en zijn familie Trots op de zorg

Twee voorbeelden:
http://zin-in-zorg.nl/2014/betrokken-bij-de-client-en-zijn-familie-trots-op-de-zorg/http://zin-in-zorg.nl/2014/betrokken-bij-de-client-en-zijn-familie-trots-op-de-zorg/Een zoon komt op bezoek bij zijn dementerende vader in het verpleeghuis en speelt in de huiskamer een spelletje Domino  met hem. Een andere bewoner komt erbij zitten, pakt een paar dominostenen en gaat uit zichzelf meedoen. Hij herkent een paar cijfers, maar weet de spelregels niet meer.
Hoe reageer je?

Een dochter van een andere bewoner vraagt of ze iets mag koken wat haar vader lekker vindt, een recept van zijn vrouw, haar moeder. Toen haar vader nog thuis woonde, at hij kant-en klaarmaaltijden, behalve één dag in de week als deze dochter kwam op zondag. Dan kookte zij steeds een bekend en favoriet  maaltje voor haar vader, zich herinnerend hoe haar moeder kookte. Nu woont vader in een kleinschalig woonproject. Ze vraagt of ze voor haar vader en de andere huisgenoten mag koken? Familie in de keuken.
Hoe reageer je?

Betrokken bij de cliënt en zijn familie Trots op de zorg
Zomaar een paar voorbeelden waarin trots, betrokkenheid en samenwerking zichtbaar kunnen worden.

Hoe ontwikkel je trots, betrokkenheid en samenwerking met familie?

Trots wordt vaak verward met arrogant. Zo willen zorgprofessionals niet zijn. Mensen hebben een hekel aan arrogant gedrag.

betrokken bij de client en zijn familie trots op de zorgToen ik eens in een training vroeg: “Waar ben je trots op?”, kreeg ik te horen: “Trots, nee dat woord past niet bij mij.” Ik vroeg hen toen, wat geeft je voldoening, waar word je blij van in je werk? Op die vraag kwamen wel veel reacties! Wat opviel: een trots gevoel versterkt je zelfvertrouwen en dat van je teamgenoten.

Een medewerker met zelfvertrouwen neemt vaker initiatief, voelt zich verantwoordelijk en is gericht op samenwerken en heeft daarbij oog voor de omgeving, familie en mantelzorg. Werken aan het zelfvertrouwen van medewerkers is dus zowel in het belang van de cliënt en zijn familie, de medewerker en de zorgorganisatie.

5 tips voor leidinggevenden

  1. Kijk waar medewerkers goed in zijn en daag ze uit om op een positieve manier feedback te ontvangen om meer uit de samenwerking met familie en mantelzorg te halen. Laat zorgprofessionals en familie zoveel mogelijk meedenken over de invulling van hun (vrijwilligers)werk. Hoe kunnen ze elkaar aanvullen en versterken?
  2. Daag medewerkers uit bewust te kijken naar waar familie en mantelzorgers goed in zijn/ plezier in hebben. Te vragen en luisteren naar wat ze graag zouden doen voor hun dierbare en evt. op de afdeling.
  3. Haal als leidinggevende het maximale uit medewerkers door bewust te sturen op het geven van feedback op een manier die werkt en de onderlinge betrokkenheid versterkt. Uit je vragen, zorgen, maar zeker ook je waardering.
  4. Een goede manier is om eerst eens om de tafel te gaan zitten met beiden en vragen wat er beter of anders kan. Hoe kun je een praktische invulling geven aan de behoefte aan samenwerking?
  5. Stimuleer plezier in samenwerking en stimuleer initiatieven van individuele zorgprofessionals en mantelzorgers. Door hen verantwoordelijkheid en ruimte te geven, groeit betrokkenheid en het gevoel van trots op elkaar.

Samenwerken met mantelzorgers en familie is de basis en daarvoor is onderlinge communicatie en feedback cruciaal. Om deze randvoorwaarde vorm te geven, ontwikkelden wij de training: Zorgen doen we samen.

In een training van 1 of 2 dagdelen gaan medewerkers en mantelzorgers samen in training. Meer informatie vind je op deze pagina.

Ook aan andere ideeën die er in jouw organisatie leven, kunnen we invulling geven. We denken graag met je mee. Denk bijvoorbeeld aan invulling van een huiskamergesprek of een bijeenkomst met contactpersonen van cliënten. Neem contact op met wvink@zin-in-zorg.nl.

Neem contact op

Nog geen abonnee? Ontvang direct het nieuwste artikel in je mailbox. Meld je hier aan

Timemanagement of race tegen de klok?

O wat is het druk, weer geen tijd gehad om…

http://zin-in-zorg.nl/2014/timemanagement-of-race-tegen-de-klok/Deze uitspraak hoor ik vaak, zeker aan het einde van de drukke werkdag in de zorg. Vaak volgt er dan ook nog een lijst met namen van bewoners, onderwerpen en taken die zijn blijven liggen.

Opvallend is dat het gesprek zelden gaat over de mogelijkheden om het werk anders in te delen, nog beter samen te werken of over hoe je beter overzicht houdt over wat er nog gedaan moet worden.

Het gaat vaak over de 4 of 5 die de aanvaardbare werkdruk als cijfer krijgt en niet over de opties om er een 6 van te maken. Dat is jammer. Gelukkig kan het ook anders.

Timemanagement of race tegen de klok?

In onze trainingen en coaching gaan wij vaak dieper in op dit onderwerp. Veel mensen voelen zich slachtoffer van de werkdruk en denken dat zij er totaal geen invloed op hebben. Timemanagement dat kost tijd, denken ze. Racen tegen de klok lijkt vaak de enige manier om het werk af te krijgen.
Maar óók in een drukke huiskamer of afdeling kun je meer grip op je tijd krijgen, en dus op je werk. Oók in een drukke huiskamer of afdeling is het belangrijk prioriteiten te stellen, keuzes te maken en haalbare doelen af te spreken.

‘Ja, maar…… als een bewoner mijn aandacht nodig heeft of verschoond moet worden, dan doe ik dat toch eerst.’

Helemaal terecht, de acute vragen van jouw cliënten zijn jouw prioriteit. Wanneer je, aan het begin van de dag aan het werk begint en de zaken afweegt die echt die dag moeten gebeuren, realiseer je dan dat er steeds veel ongepland werk tussendoor komt. Stress of Grip op je werk? Timemanagement of race tegen de klok?

Hoe gaan jullie om met de (on)geplande zorg?

http://zin-in-zorg.nl/2014/timemanagement-of-race-tegen-de-klok/Verdeel je deze als team gelijkmatig over de week? Doe je weleens niets in de buurt van een cliënt? Mensen die alleen aandacht krijgen als het echt nodig is, gaan aandacht trekken. Hoe doorbreek je deze vicieuze cirkel in het werk?

Samenwerken, organiseren, keuzes maken en evalueren: “The only way out!”

Grip op je werk door beter organiseren en dus minder stress en meer werkplezier. Wil jij met je team aan de slag? Er zijn meerdere programma’s waaruit je kunt kiezen. Ook maatwerk.

Neem dan contact op met Wies Vink,
06 -5182505 of w.vink@zin-in-zorg.nl

Lees meer over onze training ‘Grip op je werk’.

Nog geen abonnee? Ontvang direct het nieuwste artikel in je mailbox. Meld je hier aan

Partners in crime

‘Ware Zorgen doe je samenpartners in crime’ zei de fysiotherapeut tegen de moeder toen zij samen bedachten hoe ze haar lichamelijk beperkte zoon zover konden krijgen zijn oefeningen te doen.

Ook al woonde haar zoon al een aantal jaar in een woonvoorziening, moeder wist precies hoe de fysiotherapeut zijn autoriteit naar haar zoon moest laten gelden om hem actief te krijgen. Om verantwoordelijkheid te nemen voor zijn eigen fitheid en mobiliteit. Op zijn beurt drukte de fysiotherapeut de moeder op het hart haar zoon dan ook te laten en er niet bovenop te zitten.

De zorg wordt steeds meer een zaak voor iedereen. Zorgen doe je samen. Ook met het oog op de toekomstige ontwikkelingen in de zorg, wordt verwacht dat zorgprofessionals, cliënten en mantelzorgers een partnership aangaan voor de zorg voor de cliënt.

Partners in Crime

Een partnership tussen zorgprofessionals en familie is voorwaarde voor het leveren van goede zorg. Hoe geef je zo’n samenwerking vorm? Door samen aan de slag te gaan. Een goed gesprek, luisteren en leren van elkaar is het fundament om hier een succes van te maken. Partners in crime.
Een positieve zorgcultuur creëren met Inzicht in elkaars drijfveren en begrip voor elkaars keuzes in heden en verleden. Een zorgcultuur waarin je ruimte maakt met elkaar voor eigen kracht en eigen regie. Een zorgcultuur waarin je samen zoekt naar wat werkt. 

Open communicatie

Open communicatie is voorwaarde voor een geslaagde samenwerking tussen zorgprofessionals en mantelzorgers.

Open communicatie begint al bij het bepalen wat je wilt bereiken, wanneer je tevreden bent. Het gaat hier dus over het WAT.

Open communicatie betekent ook naar elkaar willen luisteren, open staan voor elkaars wensen en ideeën, van elkaar wat willen aannemen en leren.  Het gaat hier dus over het HOE.

Open communicatie is ook ontdekken hoe je elkaar het beste kunt ondersteunen met oog voor eigen kracht en eigen regie. Samen ruimte maken voor elkaars rol en taak. Het gaat hier dus over het WIE.

Durven en doen

Open communiceren is durven en doen. Als je niet durft te zeggen wat je wil of wat je belangrijk vindt als zorgverlener of naaste familie, dan zit je jezelf in de weg. Als je dit wel durft dan geeft dit vrijheid.

Angst is een slechte raadgever zegt mijn moeder altijd, en ze heeft helemaal gelijk. Angst om je te uiten, vragen te stellen, feedback te geven komt vaak voort uit eigen gedachten. Een mantelzorger die bijvoorbeeld denkt “Ze zullen me vast een zeurpiet vinden” stelt niet snel vragen. Een verzorgende die denkt “Thuis hebben ze het altijd zo gedaan, dus wie ben ik om iets anders voor te stellen”, deelt haar best goede idee niet met de familie.

Jammer als het zo gaat. Het legt een voedingsbodem voor omzichtig met elkaar omgaan, ontstaan van ergernis en vooronderstellingen of interpretaties die misschien helemaal niet kloppen.

Zorgen doe je samenHeel fijn, als je als zorgprofessionals en mantelzorgers elkaar wel weet te vinden, wel elkaar durft aan te spreken, te bevragen, voorstellen te doen. Samen doen wat werkt voor de cliënt met respect voor elkaars mening en positie. 

 

Het is nooit te laat

Ik heb zelf ooit training gevolgd over angst. Heel interessant, want angst wordt lang niet altijd benoemd of herkend, maar speelt in de communicatie een grote rol.  Bang zijn om de controle te verliezen, om te horen dat wat je doet niet goed genoeg is. Bang voor de mondigheid van een ander, bang om niet aardig gevonden te worden, bang om……..

Wat ik van de training altijd heb onthouden is het motto: ‘Het is nooit te laat’. Het is nooit te laat om toch je waardering uit te spreken, of om te zeggen dat je wellicht te fel reageerde. Het is nooit te laat om toch nog te zeggen wat je niet leuk vond, ook al durfde je dat vorige week niet.

Wat een vrijheid geeft dat! Het is dus ook nooit te laat om toch het gesprek aan te gaan. Om met de mantelzorger te gaan praten over wat werkt en niet werkt. Om samen te kijken met de familie wat er leeft, wat er anders of beter kan.

Voel je vrij en ga het gesprek aan! Zoek de samenwerking en wordt ‘partners in crime’.

Reageren? Ja graag!

We zijn benieuwd naar jouw ervaringen. Deel je reactie hieronder.

Zin-in-Zorg heeft een training ontwikkeld voor zorgprofessionals, familie en andere mantelzorgers om ‘partners in crime’ te worden. Meer weten? Klik hier… of neem contact met Wies Vink op. Telefoon tel 06-51832505

Nog geen abonnee? Ontvang direct het nieuwste artikel in je mailbox. Meld je hier aan

Huisartsen doktersassistenten en chauffeurs over feedback

http://zin-in-zorg.nl/2014/huisartsen-doktersassistenten-en-chauffeurs-over-feedback/In dit artikel laten we huisartsen, doktersassistenten en chauffeurs van een huisartsenpost in een ziekenhuis aan het woord over teamwerk in de zorg en feedback. Een team van huisartsen, doktersassistenten en chauffeurs ging met elkaar in training.

Zij werken intensief samen met elkaar, als huisarts, doktersassistent en chauffeur in steeds wisselende samenstellingen. Je ziet en hoort dingen die je opvallen aan elkaars werkwijze. Hoe reageer je wanneer zaken je opvallen in de hectiek van je dienst ? Lees hieronder hun ervaringen uit de training.

Om teamwerk te leveren zijn 3 zaken belangrijk:

  1. Een gedeelde, heldere ambitie en visie op zorg.
  2. Antwoord op de vraag: Hoe geven we onze ambitie handen en voeten? Wat vraagt dit van ons?
  3. De wil en de moed hebben om elkaar scherp te houden in het werken aan deze ambitie.

In deze E-zine leg ik de focus op punt 3: De wil en de moed om elkaar scherp te houden in het werken aan deze doelen. Met andere woorden: feedback geven en feedback ontvangen, om samen betere zorg en aandacht te geven.

Feedback geven belangrijk, maar doen we het ook echt?

Feedback is een onderwerp dat leeft. Velen vinden dat het leren van elkaar, elkaar (bij)sturen door commentaar te geven, elkaar versterken met zowel verbeterpunten  als complimenten belangrijk is.

Maar het daadwerkelijk doen…., dat is een heel ander verhaal. Een communicatietrainer stelt dan al snel de vraag: “Hoe kan het dat je zegt dat je feedback belangrijk vindt…..maar het in de praktijk niet vaak geeft, en ook moeite hebt het te ontvangen? Hoe belangrijk is het dan voor je? Wat houdt je tegen? Of, waarom verander je je gedrag dan niet?“

Een belangrijke reden tot daadwerkelijk veranderen is dat je het nut van de verandering inziet. Je gaat dus bijvoorbeeld wél meer feedback geven of meer openstaan voor feedback van anderen, als je daadwerkelijk denk dat het ‘nieuwe’ gedrag je wat oplevert.

Daarom krijgen de deelnemers ter voorbereiding op onze feedbacktraining  een korte inventarisatieopdracht gemaild. Eén van de vragen daarin is:

“Wat zal vaker feedback geven en het meer openstaan voor feedback ontvangen je gaan opleveren?”

Huisartsen doktersassistenten en chauffeurs over feedback

Ik wil graag een aantal antwoorden van deelnemers delen:

  • “Een betere samenwerking. Duidelijkheid. Geen opkropping van irritaties” – doktersassistent
  • “Van elkaar leren waardoor de kwaliteit van de zorg toeneemt en de onderlinge sfeer diepgang krijgt” – huisarts
  • “ Dat ik een prettige samenwerking heb met een persoon en dat we elkaar respecteren In ons werk” – chauffeur
  •  “Een prettige omgangsfeer. Dus meer werkplezier. Daarnaast kwaliteitsverbetering” – huisarts
  • “Ik hoop dat het me zal opleveren dat het werk soepeler en efficiënter zal lopen. Dat je de inefficiënte zaken of dingen die irritaties opleveren eruit kan halen” – doktersassistent

Deze reacties zijn afkomstig van medewerkers van de huisartsenpost in een ziekenhuis. Zij hebben samen – dus huisartsen, assistenten en chauffeurs – de feedbacktraining gevolgd.

Nog nooit eerder samen in training. Spannend!

Ze hadden nog nooit samen in een training gezeten. Extra spannend, omdat het nu ook nog op het gebied van communicatie was, in een organisatie waarin een duidelijke hiërarchie gevoeld werd.

huisartsenpostVerreweg de meeste deelnemers konden heel goed aangeven waarom zij feedback geven en ontvangen belangrijk vonden. Maar waarom gaven ze dan toch minder feedback dan wat zij wilden, of vonden ze het toch best moeilijk om feedback te ontvangen?

Hieronder geven we een aantal antwoorden van dezelfde groep op onze vraag:

“Wat houdt je tegen om feedback te geven, of waarom vindt je feedback ontvangen toch lastig?”

Huisartsen doktersassistenten en chauffeurs over feedback:

  • “Ik krijg snel het gevoel dat als ik feedback geef ik onaardig ben. Dit weerhoudt me er namelijk vaak van om feedback te geven.”(huisarts)
  • “Ik ben iemand die snel de neiging heeft om in discussie te gaan, het uit te leggen als ik ergens feedback op krijg. Tikje emotioneel ook. Ik denk dat ik daarom mensen kan afschrikken die mij feedback te geven.” (doktersassistent)
  • “Ik heb het vaak erg druk en dan laat ik het zitten. In de hectiek ben ik ook soms geïrriteerd en dan weet ik dat feedback vaak verkeerd mijn mond uit komt en dat ik mensen kwets. Ik ben het dus minder gaan doen.” (huisarts)
  • “Ik vind het lastig om feedback te geven aan een persoon die boven mij staat. Ik heb best veel ervaring met visites, leer veel van de verschillende artsen die ik aan het werk zie. Soms zie je dan wel eens dingen, maar dan zeg ik vaak niets omdat ik niet weet of ze wel feedback van mij willen hebben.” (chauffeur)
  • “Bij mensen die zelfverzekerd zijn of in mijn ogen arrogant overkomen kruip ik bij voorbaat in mijn schulp en durf ik minder open te zijn”. (doktersassistent)
  • “Ik vind het moeilijk om een open houding te hebben voor ontvangen feedback of kritiek.  Om echt naar de ander te willen luisteren” (huisarts)

Gelukkig, want feedback geven en ontvangen kan je heel goed leren

Een scala aan redenen waarom feedback geven en ontvangen in de praktijk niet zo makkelijk is als je wel zou willen. Persoonlijkheid speelt hierbij een rol zoals onzekerheid en je snel aangevallen voelen. Maar ook gebrek aan vaardigheden en oefening.

En dat is jammer, omdat feedback geven en feedback ontvangen vaardigheden zijn die heel goed aan te leren en aan te scherpen zijn.

En als je het samen doet, zoals bijvoorbeeld dit team van de huisartsenpost van een ziekenhuis, dan levert de training niet alleen meer begrip voor elkaars situatie en reactie op, maar ook herkenning: “Oh, heeft een huisarts dat ook?”

Een training feedback geven en ontvangen levert een grote bijdrage  aan een cultuurverandering en maakt echt teamwerk mogelijk!

Of zoals één van de deelnemers verwoordt:

“Wat het mooiste is wat ik wil dat de training ons oplevert is dat feedback een positieve klank krijgt. Je mag van elkaar leren om samen een betere zorg te bieden. Deze kansen moet je grijpen.”

Zin-in-Zorg heeft een speciale training ontwikkeld voor ‘gemixte  teams’ zoals voor zorgteams en paramedici, een medisch centrum, gezondheidscentrum of huisartsenpost. Super effectief en leuk!

Meer weten?

Mail je vragen naar wvink@zin-in-zorg.nl

Reageer

Wil je met ons delen wat jouw ervaringen zijn met feedback ontvangen en geven? Geef hieronder je reactie:

Nog geen abonnee? Ontvang direct het nieuwste artikel in je mailbox. Meld je hier aan

Eigen Kracht, de gemeente en de professional

  Eigen Kracht: positief of negatief?

Wij schreven al eerder over de kanteling, de gemeente en de rol van de professional.

In dit hele verband is ook de term ‘Eigen Kracht’ veel gehoord. Bij veel chronisch zieken, ouderen en gehandicapten roept deze term veel negatieve associaties op. Associaties als ‘Eigen schuld, dikke bult!’ en ‘Jammer voor je en zoek het nu ook verder zelf maar uit’.

Natuurlijk hebben beleidsmakers dit niet zo bedoeld. Ook zij leren hier de les, wanneer je het goed bedoelt, wil dat nog niet zeggen dat het ook goed overkomt.

Hoe zou Eigen Kracht voor alle partijen een positief begrip kunnen worden?

Afhankelijk zijn is moeilijk. De ervaring leert dat mensen eerder te laat dan te vroeg aankloppen bij een zorgorganisatie voor hulp. Vervolgens is het indicatiegesprek dan vooral toegespitst op de vraag: Wat kunt u samen met uw eigen netwerk oplossen en als het echt niet anders kan met professionele zorg?

Wat kost het als er geen ruimte is voor de echte vraag en/of kwetsbaarheid?

Helaas wordt door de gevoerde gesprekstechniek vaak niet écht contact gemaakt met de hulpvrager en zijn naasten. Oprechte interesse wat nu echt belangrijk is voor hen, hoe zij het op dit moment redden, hoe het met hen gaat, wat goed gaat ontbreekt er snel aan.

Waardoor het eerste doel van Eigen Kracht, de gemeente en de professional: ‘Het zelf formuleren van je ondersteuningsbehoefte’ gemist wordt. Daardoor kan het zomaar gebeuren dat het hulpaanbod zijn doel mist. Resultaat: Ontevredenheid bij de burgers en onnodige kosten voor de gemeente.

Betaalbare en goede zorg en ondersteuning begint met échte Aandacht

Wat zou er kunnen gebeuren als het zogenaamde keukentafelgesprek in een bredere context kan plaatsvinden, breder dan alleen de opdracht om met zo min mogelijke professionele zorginzet naar buiten te komen? Een gesprek waar juist ook oog is voor de kwetsbaarheid.

Bijvoorbeeld: Waar ouders de opvoeding niet aankunnen wordt in de Eigen Kracht conferentie afgesproken dat tante en oom de rol van het logeerhuis gaan overnemen. Een mooie besparing: een positieve score op het gemeentehuis.

Maar wat is er gebeurd met het versterken van de eigen kracht van ouders als opvoeders? Bij dreigende uithuisplaatsing is de macht van de hulpverlener en daardoor de sturende rol veel groter dan zij zelf soms door hebben. Hebben zij de ruimte gevoeld om echt te vertellen wat er nodig is of wat er fout gaat? Een uithuisplaatsing berokkent veel leed en zorgt voor hoge kosten.

Een ander schrijnend voorbeeld:

Bij de oudere mevrouw Singh die de deur niet meer uitkomt, worden de boodschappen door de buren gedaan en komt de zoon iedere week stofzuigen. Een prima besparing?! Totdat mevrouw drie maanden later niet meer zelfstandig naar het toilet kan en opgenomen wordt in het verpleeghuis. Zij was en werd  al twee jaar lang niet gemotiveerd om te bewegen.

Mevrouw Singh is verdrietig, zij wilde zo graag in haar eigen huis blijven wonen. Helaas heeft er niemand geluisterd en alleen gekeken naar de ‘goedkope’ oplossingen voor haar praktische problemen. Ook de maatschappij als financier is niet blij, van € 500,- kosten in de maand naar € 5.000,- en minder kwaliteit voor de burger zelf.

Eigen kracht, de gemeente en de professional

  • Willen jij en je collega’s echt leren kijken naar de mensen en hun doelen?
  • Willen jullie in de gemeente een echte intake  met kwaliteit voor burgers en de juiste inzet van zorg en ondersteuning?
  • Door goede zorg en ondersteuning besparen?

Zet dan de eerste stap en plan een gesprek over de training: Zelfredzaamheid, jouw zorg’!

Nog geen abonnee? Ontvang direct het nieuwste artikel in je mailbox. Meld je hier aan

De kunst van ons vak is contact maken juist bij mensen met dementie

Onlangs vertelde mijn vriendin over het leven van haar vader die aan Alzheimer leed. Het maakte indruk op me.

de-kunst-van-ons-vak-is-contact-maken-juist-bij-mensen-met-dementie/10 jaar geleden werd de diagnose bij hem gesteld. Op dat moment had zij geen idee hoe zijn wereld hierdoor op zijn kop gezet zou worden, maar één ding stond voor haar en haar familie als een paal boven water: “We houden van hem en gaan voor kwaliteit en genieten met en van hem…..”

Ze vertelde waar hij in zijn leven met Alzheimer tegenaan liep. Steeds zochten zij naar nieuwe mogelijkheden. Toen hij niet meer auto kon rijden, leerde zijn zwager hem met de tram te reizen.

De kunst van ons vak is contact maken juist bij mensen met dementie

In het verpleeghuis waar ik als coach met zorgteams werk zie en hoor ik dat de verschijnselen van dementie van persoon tot persoon en per fase zeer verschillend zijn. Er zijn zoveel combinaties van verschijnselen mogelijk als er mensen zijn. Verzorgenden maken dat dagelijks mee en kunnen daarover meepraten. Een hele uitdaging om een boodschap over te brengen en een nog grotere voor de bewoner om deze te kunnen begrijpen.

Ervaringen uit de praktijk

Interessante uitgangspunten die in zorgreflectiebesprekingen naar voren komen, zijn:
In plaats van te reageren vanuit het ‘hoofd’ wordt de plaats die het gevoel inneemt steeds belangrijker. Naarmate het proces van dementie vordert, komen gedrag en emoties bij elkaar. Uit het gedrag kan je afleiden hoe iemand zich voelt. En de persoon met dementie zelf, begrijpt de boodschap niet altijd, maar is wel gevoelig voor de emotionele lading.

Symbolen

Veiligheid en houvast door contact zijn erg belangrijk voor mensen die lijden aan dementie. Symbolen kunnen daarbij helpen. Symbolen kennen we allemaal vanuit bijvoorbeeld de kerk, kunst, poëzie, in dromen.

Een symbool is een voorwerp of een persoon in het heden dat voor iets waardevols uit het verleden staat. Een verzorgende die met zware stem en een snel of langzaam tempo spreekt, kan de associatie opwekken aan een vroegere chef, politieagent, dominee of buurman.

Een symbool kan ook een beleving weergeven, bijvoorbeeld liefde, identiteit en veiligheid. Bijvoorbeeld een handtas die gevuld wordt met alle kleine dingen die iemand kan vinden kan symbool staan: “Ik ben hier.” De handtas staat voor identiteit.

Levensloopboek

Een levensloopboek kan een feest der herkenning geven en bevat vaak een schat aan symbolen. Foto’s helpen bij herkennen. Met het boek op tafel is het makkelijker om contact te maken. Ook als de foto’s niet meer herkend worden, kan het bekijken van het boek een goed gevoel geven.

Je kunt pas iets herkennen als dat in je geheugen is opgeslagen, bijvoorbeeld de beleving van de trouwdag. Omdat bij dementie nieuwe indrukken niet meer opgeslagen kunnen worden, is bijvoorbeeld een verhuizing naar een verpleeghuis ook zo vreemd. Al wordt de cliënt iedere dag wakker in dezelfde kamer, ze wordt steeds wakker in een vreemde kamer omdat deze indruk niet meer opgeslagen kan worden in het geheugen. En ook de oude indrukken vervagen vaak waardoor je in het laatste stadium eigenlijk niet weet waar je bent.

Zintuigen, belangrijk bij communicatie

Informatie komt via onze zintuigen – horen, zien, tasten, ruiken en proeven – in ons geheugen terecht. Horen komt van verder weg en de cliënt hoort je niet, want het bereik van de zintuigen neemt af. Om iemand te laten voelen, ruiken en proeven, moet je letterlijk dichtbij zijn. De persoon zal je dan ook beter kunnen zien en horen. Contact maken kan met en via alle zintuigen.

Je stem als instrument

Wat je makkelijk kunt doen, om de bewoner je boodschap beter te laten begrijpen is je tempo en spreektempo verlagen. En gebruik een minimale hoeveelheid woorden. Soms kan iemand maar drie woorden tegelijk aan of zelfs één. De eerste drie woorden, de laatste drie woorden. De woorden (informatie) er tussenin hoort hij niet.

Zintuigen

Houdt het onderwerp, waarover je praat met een cliënt met dementie, zoveel mogelijk waarneembaar: zien, horen tasten, ruiken en proeven. Zolang iemand een taartje eet, kun je er met de persoon contact over maken en vaak ook nog spreken. Zintuigen gebruiken om de boodschap over te laten komen.

De vraag: “Mevrouw Franke, zullen we gaan plassen, komt over alsof zij het in Keulen hoort donderen. Neem haar liever mee voor een loopje. Bij het toilet aangekomen, open je de deur. Als zij de wc ziet begrijpt ze misschien wat de bedoeling is.

Via de zintuigen komt veel informatie binnen, soms ook teveel tegelijk. Gedoseerd ingezet zijn de zintuigen – zien, horen, tasten, proeven, ruiken en aanraken – een geweldig instrument om ècht contact te maken met mensen die lijden aan dementie. De kunst van ons vak is contact maken juist bij mensen met dementie. Contact van Mens tot Mens. Dat geeft voldoening en zin in je werk.

Evert van Rossums ervaringen

Evert van Rossem die een boek schreef nadat hij – overigens ten onrechte zoals later bleek – de diagnose Alzheimer kreeg – beschrijft een avondje uit waar hij naar een theatervoorstelling (zijn hobby) van Loes Luca gaat. Loes speelt een drukke vrouw en na 10 minuten duizelt het hem. Alles wat hij hoort, ziet en beleeft. Hij raakt het verhaal, maar ook zichzelf kwijt.

De kunst van ons vak is contact maken, juist ook bij mensen met dementie!Het boek is bij Bol.com te bestellen door op onderstaande link te klikken: http://www.bol.com/nl/s/boeken/zoekresultaten/Ntt/boeken+over+dementie+evert+van+rossum/search/true/searchType/qck/N/8299/sI/true/sA/200/sc/books_all/index.html

Zelfsturende Teams Resultaat in Zorg


http://zin-in-zorg.nl/2012/zelfsturende-teams-resultaat-in-zorg/
Zelfsturing is een manier waarbij teams meer zeggenschap over hun eigen werk krijgen. Er is een toenemende behoefte van zorgteams om zo te werken.
Een van de voordelen van zelfsturing is dat medewerkers meer tevreden over hun werk en de organisatie zijn. Voor een organisatie kan zelfsturing een reden zijn om kosten te besparen. Als er geen leidinggevende meer is, kan dat veel geld schelen!

7 Tips hoe je zelfsturing op gang kunt brengen:

  1. Zorg dat je kaders duidelijk voor ogen hebt voor een gezonde financiële situatie van je team. Welk percentage van je uren van je dienstverband mag je inzetten voor overhead taken, naast het belangrijkste deel van je werk: de zorg voor cliënten. Want dan weet je wat je uitgangspunt is en dat geeft richting aan je acties.
  2. Bepaal een teamvisie en doelstelling. Welk team willen jullie zijn, wat willen jullie doen en wat willen jullie kunnen? Formuleer dit in een of twee zinnen. En maak het SMART.
  3. Inventariseer welke taken er liggen en gedaan moeten worden. Verdeel taken en geef daaraan gekoppeld ook verantwoordelijkheid en bevoegdheid mee.
  4. Maak een tijdsplanning, wanneer iets klaar moet zijn. Verdeel de taak in delen en zet die in een tijdspad. Als iedereen betrokken wordt, maak je gebruik van elkaars ideeën. Met elkaar bereik je meer!
  5. Spreek regelmatig met het team af om elkaar te informeren, te inventariseren wat goed gaat en wat beter kan en wie dit oppakt. Verbind ook hier concreet een tijd aan. De methodiek van het teamoverleg zoals die gebruikt worden in organisaties waar wij het proces van zelfsturing begeleiden is een hele adequate!
  6. Vraag hulp! In plaats van zelf het wiel uitvinden, vraag hulp. Wie heeft kennis en goede ervaringen met onderwerpen waarmee je als team aan de slag wilt? Neem de goede dingen over.
  7. Laat je ondersteunen bij het oplossings- en resultaatgericht communiceren. Want zelfsturing gecombineerd met resultaatgericht communiceren bespaart veel tijd tijd en geeft veel plezier! De manier waarop je iets vraagt of inbrengt, vanuit welke overtuiging je dit doet maakt alles uit voor het resultaat wat je krijgt.
Ook bij Zin-in-Zorg zijn we actief met het trainen en coachen van zelfsturende teams. Het enthousiasme en de resultaten om met zelfsturing en daarmee meer verantwoordelijkheid te werken zijn verbluffend en vaak verrassend eenvoudig.
Wil je meer weten over zelfsturende teams, dan is dit boek een aanrader. Of neem eens contact op met Wies Vink: wvink@zin-in-zorg.nl

Zelfsturende Teams Resultaat in Zorg

http://zin-in-zorg.nl/2012/zelfsturende-teams-resultaat-in-zorg/Sinds de oprichting van Buurtzorg Nederland geniet zelfsturing veel belangstelling. Zelfsturende teams geeft voordelen: veel verantwoordelijkheid bij de medewerkers; grote betrokkenheid van de medewerkers bij de inhoud van het werk en flinke besparingen in de overheadkosten door wegvallen van operationeel management.

In “Zelfsturende teams in de praktijk” lees je over een zelfsturende organisatie in de dagelijkse praktijk. Hoe communiceer je met elkaar, hoe pak je problemen aan tijdens vergaderingen en hoe ga je om met het bewaken van de kwaliteit?

Zin-in-Zorg traint en coacht regelmatig zelfsturende teams. Teams zijn enthousiast over de  zelfsturing en de verantwoordelijkheid die zij krijgen. Ze inspireren elkaar en de resultaten zijn verbluffend en vaak verrassend eenvoudig.
Wil je meer weten over zelfsturende teams, neem contact op met Wies Vink: wvink@zin-in-zorg.nl. Onze training over Betere Communicatie is Betere Zorg is ook een aanrader!