Out of the box met je eigen waarden en normen

Waarom kiezen voor de zorg?

http://zin-in-zorg.nl/2014/out-of-the-box-met-je-eigen-waarden-en-normen/Ik was laatst op een training voor verzorgenden, en vroeg  in de pauze waarom de deelnemers voor het werken in de zorg hadden gekozen.  “Nou”, zei de één, “omdat ik graag mensen wil helpen. Ik ben gewoon zorgzaam, het past bij mij”.

“Dat geldt voor mij ook, maar ik vind sommige verzorgenden wel erg zorgzaam en soms ook betuttelend”, reageerde gelijk een andere deelnemer. “Het moet allemaal op hun manier en zoals zij denken dat het hoort.“

Dat is goede zorg!

Er begon een interessante discussie die uiteindelijk ging over wat nou ‘goede’ zorg was. Tuurlijk je hebt de  protocollen  en de organisatie heeft ook haar belang, maar hoe je je taken uiteindelijk uitvoert en wat je daarbij belangrijk vindt, daar bleken de deelnemers  verschillend over te denken.

De opmerking van de deelneemster over “Het moet allemaal op hun manier en zoals zij denken dat het hoort“, bleef me bij. Een belangrijk onderdeel van het zorgvak is toch juist om je in te leven in wat belangrijk is voor de cliënten?  En toch…… in de beslommeringen van alle dag zijn we het zo weer kwijt.

Definities van normen en waarden:

Er zijn verschillende definities voor waarden en normen. Wij gebruiken:

Normen zijn gedragsregels; opvattingen over hoe jij vindt dat mensen zich in bepaalde   situaties wel of niet dienen te gedragen.

Waarden zijn dat wat je hebt meegekregen in je opvoeding en wat je in je leven belangrijk vindt. Een waarde maakt dat je als individu op een bepaalde manier handelt en reageert. Het zijn de fundamenten van waaruit je werkt en wilt leven.

Normen en waarden liggen dus heel dicht bij elkaar, en zijn voor iedereen verschillend.

Als je  in de zorg werkt, dan ben je niet alleen in contact met cliënten, maar ook met hun familie en vrienden. Ook zij brengen  ideeën  mee; hun eigen kijk op het leven en wat zij daarin belangrijk vinden. En inderdaad dat zijn weleens heel andere zaken dan die jij of ik voorop zouden stellen.

Waarden en normen zijn voor iedereen verschillend

Verschil in normen en waarden kunnen zich uiten in heel gewone zaken, zoals:

  • lekker ontbijten in je ochtendjas of juist keurig aangekleed aan tafel
  • een hoogbejaarde bewoner die bij zijn/haar  voornaam wil worden genoemd
  • ’s morgens om zes uur op staan
  • bij familie logeren, ook al woon je op de BOPZ afdeling
  • maar 1x in de week douchen.

Hier gaat het niet om wat jij er van denkt, maar om wat belangrijk is voor diegene die afhankelijk is geworden van onze zorg.

Wat is goede zorg?

http://zin-in-zorg.nl/2014/out-of-the-box-met-je-eigen-waarden-en-normen/Als goed zorgprofessional is het de kunst om af te stemmen op de behoeften van de zorgvrager en diens familie. En je bewust te zijn van eigen waarden en normen en deze niet als standaard zien.

De familie kent de cliënt langer, beter en ook anders dan jij als zorgverlener. Zij hebben hun leven met elkaar opgebouwd en gaan op hun eigen manier met elkaar en de omgeving om. Volgens hun waarden en normen. Familie kan je helpen afstemmen, zij hebben soms jarenlang gezorgd voor vader, moeder of hun kind. Ook al verandert de situatie, de betrokkenheid van familie blijft en ook de waarden en normen veranderen niet.

Zo’n familiesysteem  komt onder druk als vader of moeder naar het verpleeghuis gaat, of wanneer hun kind in een gezinsvervangend tehuis gaat wonen.

Natuurlijk, als familie weet je dat het niet zo zal  blijven als thuis, maar denk je in, hoe fijn zou het zijn om te ervaren dat er ruimte is voor  wat cliënt en familie  belangrijk en plezierig vinden. Ruimte om jezelf te zijn en samen te kijken wat mogelijk is. Als zorgverlener, cliënt en familie hebben we hetzelfde belang: Een leven voor de  cliënt en hun dierbaren die zich goed en vertrouwd voelen.

‘Out of the bo’met eigen waarden en normen

Ik nodig jullie uit om de komende tijd eens te letten op het opzij zetten van je eigen waarden en normen, en echt oog te hebben voor de behoeften van de cliënt en zijn familie. Denk eens ‘out of the box’, als het gaat om je eigen waarden en normen ’

De cliënt en zijn familie blijven met elkaar verbonden, ook al woont moeder, vader of hun kind niet meer thuis. Lees verder hoe je met familie samen de zorg doet voor je cliënt. ‘Zorgen doe je samen’.

Nu heb ik een vraag aan jou. Hoe houd jij rekening met de waarden en normen van de cliënt? We horen graag je ervaringen. Schrijf hieronder je reactie.

Nog geen abonnee? Ontvang direct het nieuwste artikel in je mailbox. Meld je hier aan

Veranderen begint met aandacht

Granny grey

http://zin-in-zorg.nl/2016/veranderen-begint-met-aandacht/Al gezien, die vrouwen die hun haar nu niet eens blond, bruin of zwart verven, maar grijs! De zogenaamde granny grey look? Ik was begin dit jaar bij de kapper, en drie van de vijf kapsters waren granny grey.

Een trendy look in kappersland die in de zomer van 2015 begon, maar nu ook in mijn dorp steeds meer wordt gesignaleerd. Nog eens wat anders dan mijn verwoede pogingen om mijn her en der grijs wordende lokken te maskeren met blonde plukjes!

Granny grey, of je het nu mooi vind of niet, vernieuwend is het in ieder geval!

Vernieuwing en verandering

In de maand januari is vernieuwing altijd een terugkerend thema. Maar, veranderen is natuurlijk niet alleen iets voor het begin van een nieuw jaar. Het hele jaar door is het belangrijk om regelmatig eens stil te staan bij wat je doet en onderneemt. Ik vind hierbij de slogan van de Triodos bank altijd een mooie: ‘Volg je hart, gebruik je verstand’.

Wil jij je leven en werk herijken en vernieuwen, veranderen?

Deze 7 vragen kunnen je op ideeën brengen:

  • Wat is belangrijk voor mij waar ik nu niet aan toe kom?
  • Wat zou ik meer of vaker willen doen?
  • Wat wil ik laten?
  • Welke oude gewoontes wil ik veranderen?
  • Welke veilige havens wil ik toch eens inruilen voor nieuwe bestemmingen?
  • Waar loop ik nu tegen aan, en wat wil ik ervoor in de plaats?
  • Wanneer ben ik tevreden, en wat voor gevoel wil ik hebben?
  • ………..

Veranderen begint met AANDACHT

Veranderen begint met aandacht op jezelf te richten. Jezelf niet laten afleiden, maar echt even focussen. Wij mensen kunnen onze aandacht vaak moeilijk op meer dingen tegelijk richten. Je kan letterlijk ‘je licht maar op een beperkt gebied laten schijnen’. Als je op een deel van de omgeving let, heb je (meestal) geen aandacht meer voor de rest.
Het volgende experiment maakt dit weer eens duidelijk:
Ik laat mensen in een korte tijd een lijst met… Lees verder over het experiment >

Maak het niet moeilijker dan het is

Geef jezelf wat tijd. Hoeft helemaal niet zo veel te zijn (want dan doe je het vaak niet). Maar gun jezelf die aandacht voor JOU. Je ontdekt vaak ook dat je een hoop hebt om blij en dankbaar voor te zijn!

Maak het ook niet moeilijker dan het is. Niet elke verandering is wereldschokkend, maar kan voor jou wel een groot effect hebben. Een verandering die ik heb doorgevoerd is bijvoorbeeld ontbijten met een gezonde smoothie met havervlokken. Voel me er fitter en energieker door. Heerlijk!

Ook ben ik erop gaan letten dat ik regelmatig een compliment geef of mijn waardering uit voor wat een collega of vriendin doet. En precies op de dag dat ik dit besloten had, kreeg ik een pen van de gemeente Rotterdam met de volgende tekst:

veranderen-begint-met-aandacht/

Ik ben dus ook aan het veranderen. Maar, wat mijn haar betreft blijf ik toch maar lekker bij mijn blonde plukjes. ‘Granny grey’ is een trend die ik aan mij voorbij laat gaan.

Wat als het lukt?

Als het je lukt je aandacht te focussen op wat je veranderen wil of misschien moet, zoek een goede sparringpartner in je omgeving of op je werk. “Alleen ga je sneller, samen kom je verder“.

En, neem eens contact met mij op. Je zou zo maar tot verrassende inzichten en acties kunnen komen! Je kan mij bereiken op 06 51832505 of mail naar wvink@zin-in-zorg.nl

Netwerk activering en persoonlijke verzorging geen logische combinatie

Eerder Geplaatst op 24 oktober 2013 door Astrid Buis

De juiste balans tussen formele en informele zorg. Eén van de bakens in ‘Welzijn Nieuwe Stijl’ die worden toegepast bij de uitvoering van de Wmo. Wat is dat precies?

http://zin-in-zorg.nl/2013/sociale-activering-persoonlijke-zorg-wmo/Het komt er op neer dat er samenwerking en balans is tussen de professionele zorgverlener en het onbetaalde netwerk van de cliënt.

Onbetaald netwerk? Dat zijn de mantelzorg, vrijwilligers, buurtgenoten en familie.  Het is dus de bedoeling dat de zorgverlener minder gaat doen en de cliënt en zijn/haar netwerk meer zelf gaan oplossen.

Netwerk activering en persoonlijke verzorging geen logische combinatie

Vaak doemen dan nu schrikbeelden op:

  • Moet ik de buren van mijn cliënt vragen om haar te wassen?
  • Mijn kinderen wonen aan de andere kant van het land, wie zorgt er straks voor mij?
  • Ik heb een full-time baan en een gezin. Het is voor mij onmogelijk om dagelijks bij mijn ouders langs te gaan.

Vanuit de politiek wordt steeds weer geroepen dat het niet de bedoeling is dat we onze oude buurman gaan douchen?

‘Pffffffff…gelukkig. Maar wat dan wel?’

De vraag van een burger zal steeds vaker integraal en in de breedte worden benaderd. Laten we een voorbeeld nemen: Op huisbezoek bij mevrouw De Vries die graag twee keer in de week gedoucht wil worden. Bij deze intake vallen je ook andere zaken op: De vuilniszak wordt niet buitengezet, de garderobe van mevrouw is kapot en vuil, zij komt niet meer buiten en de etenswaren in de koelkast zijn zwaar over de datum.

Het bespreekbaar maken van deze onderwerpen is onderdeel van het werk van de zorgprofessional. Waarbij het ook nog de kunst is van ons vak om oordeel en eigen waarden en normen niet te projecteren op je cliënt. Vroeger maakten we samen met de cliënt uit het voorbeeld en eventueel mantelzorg een zorgplan en werd er met hogere regelmaat vaker per week zorg ingezet.

Nu worden dit soort vraagstukken in relatie met de omgeving opgelost en aangepakt.

‘O.k. lekker beleidszinnetje, maar wat betekent dat?’

Het bespreekbaar maken, signaleren en het douchen van deze cliënt blijft het terrein van de professional. Samen met de cliënt, welzijn, een vrijwilliger, de familie en de buren werk je aan de zelfredzaamheid en ondersteuning die het mogelijk maken dat mevrouw De Vries thuis kan blijven wonen.

‘Hoe gaat het in 2016?’

In 2016 wordt er meer ingezet op zelfredzaamheid, eigen kracht, sociaal netwerk en welzijn.

  • De buren zetten de vuilnisbak buiten en wandelen 1x per week met mevrouw mee naar de filmavond op de ontmoetingsplek, een vrijwilliger loopt ’s avonds met haar terug.
  • De kinderen zijn betrokken bij het op orde houden van de kleding en hebben nu een digitale agenda, zodat de bezoeken beter worden afgestemd.
  • Er is een instructie met pictogrammen gemaakt voor mevrouw. Zij kan hierop kijken hoe ze zich ’s morgens en ’s avonds kan aan- en uitkleden.
  • In de keuken hangt een dergelijke instructie voor het koffiezetten.
  • Verder is er gekeken naar de huishoudelijke hulp. Mevrouw kan de hulp zelf betalen, maar heeft geen idee waar er één te vinden. Via een erkend bemiddelingsbureau voor huishoudelijke hulp komt er 2 uur in de week hulp. De bemiddeling is betaald door de gemeente, het loon door mevrouw zelf.
  • 5 x per week eet mevrouw tussen de middag in het buurtrestaurant. Zij wordt opgehaald door een buurtbewoner met een lichte verstandelijke beperking die het leer-werktraject niveau 1 volgt.

‘Ach… op papier klinkt het allemaal prachtig, maar wat kan ik als verzorgende hieraan bijdragen?’

In deze toekomst zal er een ander beroep worden gedaan op jouw competenties en vaardigheden. Het is goed om kritisch te blijven op de grenzen van de participatiesamenleving, maar nog belangrijker om er nu al mee aan de slag te gaan.

Wil jij en jouw team aan de slag met coaching, netwerkactivering en het organiseren van arrangementen in de wijk? Een bijdrage leveren aan de wijkgerichte aanpak!

Wil je weten hoe het staat met jouw competenties en de Wmo? Dat kan! Vraag dan informatie aan over onze competentiemetingen.

Neem vrijblijvend contact met mij op: Wies Vink,  wvink@zin-in-zorg.nl. 06-51832505

Lees ook deze blogs:

Hoe ga je om met lastige mensen deel 3 maak gebruik van positionering

Als klein meisje liep ik graag op mijn moeders schoenen met hakken. Geweldig vond ik dat: ik voelde me groot en een moeder(tje). Ik besefte het toen niet, maar stond toen ook al even in de schoenen van een ander. Die van mijn moeder destijds. Figuurlijk gezien staan we vaker in de schoenen van een ander en doen we dat ook in ons vak. Hoe vaak doe je dat eigenlijk? Wanneer wel en wanneer bij voorkeur niet? Lees hier het derde deel van de serie: Hoe ga je om met lastige mensen deel 3 – Maak gebruik van positionering.

Welke positie is nu het beste?

hoe-ga-je-om-met-lastige-mensen-deel-3Wanneer je in de schoenen van een ander staat… dan geeft dat een ander perspectief aan een situatie. Het is maar net vanuit welke kant je tegen een situatie aankijkt. Wat is dan eigenlijk het beste perspectief? De beste positie voor je communicatie?

Hoe ga je om met lastige mensen? Maak gebruik van positionering

Je kunt reflecteren op een voor jou lastige relatie of situatie en deze vanuit verschillende invalshoeken bekijken: vanuit je eigen invalshoek, vanuit die van de ander en vanuit een observerende rol. In NLP worden die invalshoeken waarnemingsposities genoemd. Zie voor de betekenissen het artikel over de 3 waarnemingsposities. Welke positie is nu het beste?

Op je werk in de zorg, met klanten, collega’s en leidinggevenden zal je waarschijnlijk het grootste deel van je tijd in je eigen schoenen staan. Je handelt vanuit je eigen professionaliteit en mens zijn.

Reflecteren op je eigen handelen maakt vanzelfsprekend deel uit van ons zorgvak. Dus wissel je, als het goed is, regelmatig van positie. Voorbeelden hiervan zijn: Je inleven in iemand anders, zijn belevingswereld, zijn manier van doen, zijn beleving van de situatie en zijn motieven om iets wel of niet te doen. Als zorgprofessional kun je niet zonder deze vaardigheid.

Het herkennen vanuit welke positie je kijkt en waarneemt kan nuttig zijn, vooral omdat je verplaatsen in de belevingswereld van je klant, collega of leidinggevende jou kan helpen om met bepaalde mensen of lastige situaties om te gaan en daarin professioneel te handelen.

Hieronder een aantal voorbeelden waar je in een bepaalde positie van kan profiteren en van situaties waarin dat minder waardevol is.

De invloed van verschillende ‘waarnemings’posities:
1e, 2e en 3e positie

Wanneer is het nuttig om tijd aan één positie te besteden? Mogelijke gevolgen van te veel tijd in één positie

 

Eerste positie Als je je eigen resultaten en doelen wilt opstellen en wanneer je assertief wilt zijn. Je houdt te weinig rekening met de ideeën en gevoelens van anderen.
Tweede positie Wanneer je het gedrag en de gevoelens van anderen wilt (leren) begrijpen. Je leeft je in en ervaart wat de ander voelt, ziet en hoort; je voldoet aan zijn behoeften. Je gaat voorbij aan je eigen behoeften. Je bent sub assertief.
Derde positie Wanneer je objectief de situatie wilt bekijken, wat er aan de hand is, en emoties bij je beslissing wilt vermijden. Je bent een toeschouwer. Je krijgt oog voor de behoeften van beide partijen. Doe je dit zonder compassie, dan beschouwen anderen je sneller als emotieloos of onverschillig.

* Nog even de inhoud van de 3 waarnemingsposities opfrissen? Klik hier

In wiens schoenen sta jij?

hoe-ga-je-om-met-lastige-mensen-deel-3Denk de komende week na over de gesprekken en discussies die je met klanten en collega’s op het werk voerde. Ga na welke waarnemingspositie je het minst inneemt. Vraag jezelf het volgende af:

  1. Breng ik veel tijd door in de eerste positie, sta ik meestal in mijn eigen schoenen? En houd ik me hoofdzakelijk bezig met mijn eigen wensen en belangen?
  2. Breng ik veel tijd door met meeleven met anderen en me in te denken hoe het voor ze is? Sta ik vaker in de schoenen van een ander?
  3. Kijk ik vanaf een afstand? Ben ik een toeschouwer in die situaties? Neem ik de interactie waar tussen mezelf en de ander als ik er vanaf een afstandje naar kijk? Denk ik objectief over de dingen na?

Oefen in de praktijk de waarnemingsposities

Oefen de komende twee weken met het afwisselen van je vertrouwde positie met een minder vertrouwde positie, zodat je vaardiger wordt in het schakelen van waarnemingspositie. Je wordt meer flexibel in je gedrag in het omgaan met lastige mensen. Elke positie kent voor- en nadelen. Veel succes.

Meer oefenen?

Wil je meer weten over onze trainingen, leren hoe je deze techniek te integreren in communicatie met cliënten, collega’s en leidingegevende? Neem contact op met Wies Vink, 06 51832505, mailen kan ook naar wvink@zin-in-zorg.nl

Bron: NLP op het werk van Lynne Cooper.

Dit artikel is de derde van de serie ‘Hoe ga je om met lastige mensen?’
Deel 1 uit de serie kun je hier lezen.
Hier Hoe ga je om met lastige mensen deel 2 – over de 3 waarnemingsposities.

PS Lastige mensen bestaan niet. Wij zelf zijn het die het lastig vinden om met bepaald gedrag om te gaan, is mijn overtuiging 😉

Hoe ga je om met lastige mensen deel 2

In de schoenen van een ander staan – Hoe doe je dat?

hoe-ga-je-om-met-lastige-mensen-deel-2/In een eerder artikel over “Hoe ga je om met lastige mensen? schreef ik dat het goed werkt om eens in de schoenen van een ander te gaan staan; je eens te verplaatsen. In dit artikel “Hoe ga je om met lastige mensen deel 2” ga ik hier verder op in: In de schoenen van een ander staan: Hoe doe je dit?

In gesprekken hoor ik vaak praten over lastige mensen. Maar in wezen klopt dat natuurlijk niet. Wanneer mensen gedrag vertonen waar we zelf moeite mee hebben, zegt dat iets over onszelf, ons gedrag en onze communicatie. Om verandering aan te brengen in een voor jou lastige relatie zul je dus iets anders moeten doen. Zelf verantwoordelijkheid nemen en iets anders aan mijn communicatie en gedrag doen om mijn doel te bereiken. Vaak blijkt dat in de praktijk een gezamenlijk doel te zijn.

Hoe ga je om met lastige mensen – deel 2

Subtiele veranderingen in je eigen communicatie en gedrag kunnen een vastgelopen relatie losser maken. Wanneer je graag meer inzicht of informatie wilt over jezelf en de ander in de relatie, kun je goed gebruik maken van de waarnemingsposities.

Je kunt drie verschillende posities innemen om de situatie te bekijken en ervaren. Door vanuit deze verschillende posities naar een situatie te kijken, te luisteren en te ervaren kun je dingen ontdekken die je je daarvoor niet bewust was. In NLP worden dat de eerste, tweede en derde positie genoemd.

De 3 waarnemingsposities:

  • De eerste positie, vanuit jezelf
  • De tweede positie, vanuit de ander
  • De derde positie, vanuit de observerende positie (ook wel meta genoemd).
hoe-ga-je-om-met-lastige-mensen-deel-2/

Bron: NLP op het werk van Lynne Cooper

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In de eerste positie bekijk je alles met eigen ogen, hoor je alles met je eigen oren en heb je je eigen gevoelens. Je staat in deze positie dus in je eigen schoenen. In dit geval gaat het om jouw gedachten, jouw zorgen, jouw waarden en jouw overtuigingen die bepalen wat jij denkt, zegt of doet.

In de tweede positie kruip je in de huid van een ander. Je denkt, voelt, doet, ziet, hoort, ruikt en proeft alsof je volledig de ander bent. Je wordt a.h.w. even de ander, je leeft je volledig in in de ander. Empathie dus…

Mij valt steeds weer op dat wanneer ik oprecht in de schoenen van de ander ga staan, het gedrag in de tweede positie helemaal normaal vindt. Ook al vind ik dat in de eerste positie moeilijk, lastig, vreemd…etc.

hoe-ga-je-om-met-lastige-mensen-deel-2/

3 waarnemingsposities

In de derde positie bekijk je de situatie van jullie beiden alsof je een onafhankelijke buitenstaander bent, vanaf een afstandje dus. Je bent op geen enkele manier persoonlijk bij die situatie betrokken.

Van hieruit kun je jezelf in de eerste positie zien en horen, evenals de andere persoon in de tweede positie. Vanuit deze positie merk je op wat er aan de hand is en denk je objectief over de dingen na.

Als je in staat bent om tussen deze posities doelbewust heen en weer te schakelen, geeft dat je informatie over wat je vervolgens kunt doen en zeggen. In veel zakelijke communicatie is dit een waardevolle vaardigheid.

Voorbeelden uit de praktijk

  • Een bespreking over de inzet van het netwerk van de cliënt is vastgelopen. Vanuit je rol van verpleegkundige wil je dat de cliënt zijn netwerk inschakelt voor een deel van de zorgvraag, maar de cliënt wil dat niet en vindt dat daar de zorg voor moet komen. Door de derde positie in te nemen ga je zien wat er bij beiden speelt. Je eigen gedrag kun je veranderen voor een ander resultaat.
  • Eisende klant. Stel je een cliënt voor die in zorg komt en eist dat zij ‘op haar gekozen tijd’ geholpen wil worden. Door in de tweede positie te gaan staan krijg je inzicht wat de behoefte van de cliënt is.
  • Omgaan met klachten van collega’s. Vaak klagen collega’s en worden emotioneel, bijvoorbeeld over de veranderingen die de organisatie doorvoert. Stap eens in positie twee en drie. Wat merk je op?
  • Een team dat rekening houdt met elkaars behoeften en gezichtspunten zal meer productief zijn en meer werkplezier ervaren. Welke posities worden hier ingenomen voor dit resultaat?

In een derde artikel: Wat is het beste perspectief? En wat zijn de gevolgen?

Hoe ga je om met lastige mensen

http://zin-in-zorg.nl/2015/hoe-ga-je-om-met-lastige-mensenAls organisatie en als team zijn we afhankelijk van onszelf, andere mensen en elkaars vermogen om te communiceren en samen te werken. Toch is samenwerken niet altijd gemakkelijk.

Bestaan lastige mensen eigenlijk wel? Meestal noemen we mensen lastig als we hun gedrag lastig vinden. Ieder mens communiceert vanuit zijn eigen kijk op de wereld met de beste bedoelingen.

Wat maakt dat samenwerken dan niet altijd makkelijk is?

Bijvoorbeeld  wanneer:

  • De taken verschillend worden geïnterpreteerd;
  • Er niet dezelfde opvattingen over een plan, taak of probleem zijn;
  • Er eigen doelen zijn, waardoor deze kunnen botsen met team- en organisatiedoelen.

Meestal hebben we juist met bepaalde mensen een verschil van mening of conflict. In dit artikel delen we één van de methodes waarmee je inzicht in een moeilijke werkrelatie kunt krijgen.

Moeilijke relaties en hun gevolgen

In mijn werk ben ik mensen tegengekomen die problemen hadden in de omgang met lastige mensen. Cliënten, collega’s en/of een leidinggevende. In plaats van mensen het etiket lastig op te plakken, bleek het zinvoller me op lastige relaties te richten. Opgelet: Bij een relatie zijn vaak meer dan een persoon betrokken.

Moeilijkheden tussen mensen kunnen de kwaliteit van werken ernstig belemmeren. Waar denk ik dan aan?

  • Conflict of ruzie tussen collega’s, in een team, tussen leidinggevende en zorgprofessional.
  • Onproductieve relatie waarbij de ene persoon niet het gevoel heeft dat de ander hem begrijpt of hoort.
  • Patstelling waarbij geen besluiten worden genomen, of als ze wel zijn genomen dat ze niet in de praktijk worden gebracht.
  • Iemand altijd de schuld geven wanneer er dingen fout gaan of worden vergeten.

De gevolgen die voortvloeien uit problematische relaties hebben meestal op alle betrokkenen een negatieve invloed. Het gedrag kan onproductief worden zoals: passief, agressief, lastig, niet gemotiveerd, niet geïnteresseerd en  verzuim in het team.

Hoe ga je om met lastige mensen? Positief zijn en je best doen om mensen met wie je werkt gemotiveerd, enthousiast en betrokken te houden vooral wanneer ze negatieve etiketten opplakken, kan hopeloos lijken.

Hoe ga je om met lastige mensen

Hoe ga je om met mensen die je gewoonweg niet liggen? Om verandering aan te brengen in een werkrelatie die moeizaam verloopt, zul je iets anders moeten doen. Een van onze principes is: als iets niet werkt, doe dan iets anders.

Een manier die werkt is in de schoenen van je collega, teamlid, cliënt of leidinggevende te gaan staan. Je kunt waardering of begrip tonen voor het standpunt van de ander. Door te zeggen:

  • “Ik begrijp wat je bedoelt.”
  • “Ik hoor dat jij vindt dat…”
  • “Ik ben echt blij voor je dat je….”

Door de dingen vanuit een ander(mans) standpunt te bekijken, kan je subtiel verandering teweeg brengen in de lastige relatie. In onze training “Betere communicatie is betere zorg” zetten we ook andere methodes in. Klik hier

Lees ook deel 2 Omgaan met lastige mensen en de 3 waarnemingsposities.

Nog geen abonnee? Ontvang direct het nieuwste artikel in je mailbox. Meld je hier aan.

Zin-in-Zorg – Contact  www.zin-in-zorg.nl 

Partners in crime

‘Ware Zorgen doe je samenpartners in crime’ zei de fysiotherapeut tegen de moeder toen zij samen bedachten hoe ze haar lichamelijk beperkte zoon zover konden krijgen zijn oefeningen te doen.

Ook al woonde haar zoon al een aantal jaar in een woonvoorziening, moeder wist precies hoe de fysiotherapeut zijn autoriteit naar haar zoon moest laten gelden om hem actief te krijgen. Om verantwoordelijkheid te nemen voor zijn eigen fitheid en mobiliteit. Op zijn beurt drukte de fysiotherapeut de moeder op het hart haar zoon dan ook te laten en er niet bovenop te zitten.

De zorg wordt steeds meer een zaak voor iedereen. Zorgen doe je samen. Ook met het oog op de toekomstige ontwikkelingen in de zorg, wordt verwacht dat zorgprofessionals, cliënten en mantelzorgers een partnership aangaan voor de zorg voor de cliënt.

Partners in Crime

Een partnership tussen zorgprofessionals en familie is voorwaarde voor het leveren van goede zorg. Hoe geef je zo’n samenwerking vorm? Door samen aan de slag te gaan. Een goed gesprek, luisteren en leren van elkaar is het fundament om hier een succes van te maken. Partners in crime.
Een positieve zorgcultuur creëren met Inzicht in elkaars drijfveren en begrip voor elkaars keuzes in heden en verleden. Een zorgcultuur waarin je ruimte maakt met elkaar voor eigen kracht en eigen regie. Een zorgcultuur waarin je samen zoekt naar wat werkt. 

Open communicatie

Open communicatie is voorwaarde voor een geslaagde samenwerking tussen zorgprofessionals en mantelzorgers.

Open communicatie begint al bij het bepalen wat je wilt bereiken, wanneer je tevreden bent. Het gaat hier dus over het WAT.

Open communicatie betekent ook naar elkaar willen luisteren, open staan voor elkaars wensen en ideeën, van elkaar wat willen aannemen en leren.  Het gaat hier dus over het HOE.

Open communicatie is ook ontdekken hoe je elkaar het beste kunt ondersteunen met oog voor eigen kracht en eigen regie. Samen ruimte maken voor elkaars rol en taak. Het gaat hier dus over het WIE.

Durven en doen

Open communiceren is durven en doen. Als je niet durft te zeggen wat je wil of wat je belangrijk vindt als zorgverlener of naaste familie, dan zit je jezelf in de weg. Als je dit wel durft dan geeft dit vrijheid.

Angst is een slechte raadgever zegt mijn moeder altijd, en ze heeft helemaal gelijk. Angst om je te uiten, vragen te stellen, feedback te geven komt vaak voort uit eigen gedachten. Een mantelzorger die bijvoorbeeld denkt “Ze zullen me vast een zeurpiet vinden” stelt niet snel vragen. Een verzorgende die denkt “Thuis hebben ze het altijd zo gedaan, dus wie ben ik om iets anders voor te stellen”, deelt haar best goede idee niet met de familie.

Jammer als het zo gaat. Het legt een voedingsbodem voor omzichtig met elkaar omgaan, ontstaan van ergernis en vooronderstellingen of interpretaties die misschien helemaal niet kloppen.

Zorgen doe je samenHeel fijn, als je als zorgprofessionals en mantelzorgers elkaar wel weet te vinden, wel elkaar durft aan te spreken, te bevragen, voorstellen te doen. Samen doen wat werkt voor de cliënt met respect voor elkaars mening en positie. 

 

Het is nooit te laat

Ik heb zelf ooit training gevolgd over angst. Heel interessant, want angst wordt lang niet altijd benoemd of herkend, maar speelt in de communicatie een grote rol.  Bang zijn om de controle te verliezen, om te horen dat wat je doet niet goed genoeg is. Bang voor de mondigheid van een ander, bang om niet aardig gevonden te worden, bang om……..

Wat ik van de training altijd heb onthouden is het motto: ‘Het is nooit te laat’. Het is nooit te laat om toch je waardering uit te spreken, of om te zeggen dat je wellicht te fel reageerde. Het is nooit te laat om toch nog te zeggen wat je niet leuk vond, ook al durfde je dat vorige week niet.

Wat een vrijheid geeft dat! Het is dus ook nooit te laat om toch het gesprek aan te gaan. Om met de mantelzorger te gaan praten over wat werkt en niet werkt. Om samen te kijken met de familie wat er leeft, wat er anders of beter kan.

Voel je vrij en ga het gesprek aan! Zoek de samenwerking en wordt ‘partners in crime’.

Reageren? Ja graag!

We zijn benieuwd naar jouw ervaringen. Deel je reactie hieronder.

Zin-in-Zorg heeft een training ontwikkeld voor zorgprofessionals, familie en andere mantelzorgers om ‘partners in crime’ te worden. Meer weten? Klik hier… of neem contact met Wies Vink op. Telefoon tel 06-51832505

Nog geen abonnee? Ontvang direct het nieuwste artikel in je mailbox. Meld je hier aan

Contact en dementie

Symposium Dementie en Palliatieve Zorg

http://zin-in-zorg.nl/diensten/zin-in-dementiezorg/Afgelopen week bezocht ik het symposium Palliatieve Zorg en Dementie: een boeiende middag rond het thema ‘contact en dementie’.

Over: Kan je geluk ervaren als je aan dementie lijdt? Hoe maak je contact met diep demente mensen? En over mantelzorgers van mensen met dementie.

Frans Hoogeveen, lector Psychogeriatrie begon zijn interactieve lezing met een persoonlijk verhaal over zijn vader die aan dementie leed. De eerste dia liet oude beelden van zijn vader zien: zijn vader, levendig en vitaal en op een andere foto zag je iemand veel meer in zichzelf gekeerd en een heel andere lichaamshouding. Dezelfde mens, maar een enorme zichtbare verandering.

Het verhaal maakte indruk. Je kon een speld horen vallen in de zaal. Ik deel graag drie dingen uit zijn lezing met je.

1 Kun je geluk ervaren als je aan dementie lijdt?

Toen Frans’ moeder in het ziekenhuis moest opgenomen, vroeg zijn vader ieder uur aan de telefoon: “Weet jij waar An is? Ik kan haar niet vinden.” De vader van Frans was enorm onrustig en bleef maar zoeken en de vraag stellen.

Het feit dat in de dementie de inprenting niet meer plaats kan vinden, maakt dat iemand blijft zoeken. De vertrouwde situatie bestaat immers niet meer. Dat roept veel emoties op. Bij geruststelling of een bezoek aan een dierbare zoals bij Frans vader kan er een geluksmoment ontstaan.

Het gelukkig en ook het ongelukkig zijn speelt zich wel helemaal af in het hier en nu. Het gaat er dus om zo veel mogelijk fijne momenten te hebben en dingen aan te reiken waardoor de onrust afneemt.

Frans vertelde hoe je als omgeving – zowel familie als zorgprofessional – invloed kunt uitoefenen op het gevoel van geluk bij mensen die leiden aan dementie. Je kunt bijvoorbeeld praktische dingen bedenken, om iemand die dementie heeft te helpen ‘herinneren’, waardoor het radeloze zoeken afneemt.

Frans en zijn broer hingen verschillende A4-tjes op met teksten, zoals ‘An ligt in het ziekenhuis’. En: ‘Frans komt je halen om 16.00 uur om bij An op bezoek te gaan’.

Simpel eigenlijk en effectief, want het werkte. Vader voelde zich gerustgesteld.

2 Contact en Dementie

Contact maken met mensen die diep dement zijn: hoe doe je dat?

We zagen een prachtig filmpje van Naomi Feil die contact maakte met Gladys Wilson, 87 jaar en diep dement. Zij was evangelist geweest en bekend met negrospirituals. Naomi pakte haar handen en zong voor haar “Jesus loves me…”. En toen gebeurde iets bijzonders… De oude mevrouw deed haar mond open, bewoog haar lippen en zong ‘zomaar’ mee. Ze keek heel gelukkig.

Het cognitieve is dan wel uitgeschakeld, maar de associatie aan iets bestaat nog wel. En dat riep de ‘herinnering’ op. Doordat Naomi zich verdiept had in haar levensgeschiedenis wist ze contact te maken met Gladys.

In het filmfragment zie je hoe Naomi contact maakt met Gladys

Muziek is zo bijzonder, omdat dat heel lang in ons brein blijft hangen. De herinnering aan de situatie kan vervaagd of vergeten zijn, de associatie blijft nog lange tijd bestaan. Wanneer je muziek hoort, die je zo rond je twintigste levensjaar goed vond, roept dat vaak sterke en positieve gevoelens en herinneringen op uit die tijd, blijkt uit onderzoek. Dat effect heeft muziek ook bij mensen met dementie.

Vraag na van welke muziek en welk lied in het bijzonder jouw cliënt hield. Ga het ervaren en zing.

3 Aandacht voor mantelzorg

http://zin-in-zorg.nl/2014/contact-en-dementie/In de workshop ‘Begeleiden van mantelzorg’ stonden we stil bij: “En wie vraagt de mantelzorger hoe het met hem gaat.”

Wat ons betreft zouden wij ook daar graag aan toevoegen wat belangrijk is voor hem/haar in de zorg aan de dierbare, wat zijn de verwachtingen en wat zou hij/zij wel graag zelf blijven doen?

Kortom een leerzame en boeiende middag.

Zie ook:  Zorgprofessionals en familie zorgen samen!
en Zelfredzaamheid, jouw zorg!

Welke geluksmomenten heb jij gedeeld?

Nu heb ik een vraag aan jou: Hoe maak jij contact met iemand met dementie? Welke geluksmomenten heb jij gedeeld met jouw cliënt? Geef hieronder je reactie ↓

Ken je iemand die dit artikel interessant vindt? Deel het via de social media knoppen hieronder.

Nog geen abonnee? Ontvang direct het nieuwste artikel in je mailbox. Meld je hier aan

Contact van hart tot hart

contact-van-hart-tot-hart/Het valt niet altijd mee om te begrijpen wat een bewoner met dementie graag wil of bedoelt. Van de ene bewoner weet je het al snel, met een ander blijft het zoeken.

Door de cognitieve stoornis is de communicatie soms lastig en een uitdaging voor ons zorgprofessionals om er achter te komen wat de bewoner wil ‘vertellen’. Je observeert het gezicht, en de rest van het lichaam om aanwijzingen te krijgen. Soms zegt je intuïtie opeens iets wat het zou kunnen zijn. Je hart spreekt.

Aanraken: wel of niet?

In een situatie waar de verbale communicatie moeilijk is, is aanraken een andere manier van ‘praten’. Een klopje op de hand, een arm geven en samen even lopen. En ook dat is maatwerk: per individu kan en wordt er verschillend gereageerd. Ook de fase van de dementie of het moment van de dag zijn daarin bepalend.

De een heeft behoefte aan aanraking, de ander weert je hand juist af. Dat kan te maken hebben met angst- of gevoelens van onveiligheid. Buiten dat, kan het ook iets te maken hebben met het verleden van een bewoner, waardoor aanraken een onprettig gevoel oproept. Naast lichaamscontact kan je ook je stem gebruiken om contact te maken.

Bij de ene zorgprofessional lijkt het contact vanzelf te gaan, met de ander juist weer niet. Wat is het verschil? En hoe maak je gebruik van elkaars ervaringen en kennis? In zorgreflectiebesprekingen besteden we daar aandacht aan. In korte tijd ontstaan er verrassende inzichten, en waarmee alle teamleden verder kunnen in het contact maken van hart tot hart. Een paar inzichten deel ik graag met je.

Contact van hart tot hart

Het vasthouden van iemands hand kan op communicatief gebied verrassingen opleveren.

  • De ene bewoner kan je blijven vasthouden, omdat hij niet wil dat je weggaat.
  • Een ander kan je hand pakken en er een kus op geven vanuit een behoefte aan tederheid.
  • Weer een ander knijpt in je hand.
  • Soms lijken mensen met cognitieve stoornissen niet te weten hoe ze moeten loslaten.

Leren omgaan met de reacties op aanraken, hoe je zelf met lichaamstaal en stemgebruik het contact en communicatie versterkt en het gedrag van de bewoner beter begrijpt, ook dat komt in de zorgreflectie naar voren en leer je van elkaar en van de mensen waar je voor zorgt.

Meer lezen over de kunst van ons vak en zorgreflectie?

Voor informatie over zorgreflectie en het train-de-trainer programma: neem contact op met wvink@zin-in-zorg.nl.

Nog geen abonnee? Ontvang direct het nieuwste artikel in je mailbox. Meld je hier aan

7 tips om energie en Zin-in-Zorg van te krijgen

Oud en gezond blijven, dat willen we allemaal. Echter naarmate we ouder worden, neemt de kans op aandoeningen en chronische ziektes toe. Voor diegenen die hier mee te maken krijgen,  heeft dit een enorme impact op hun leven niet alleen het persoonlijk lijden, maar ook de zorgafhankelijkheid is groot.

We hoeven alleen maar naar de cijfers te kijken, om te zien welke impact dat heeft op de samenleving.

Dementie bijvoorbeeld is een veelvoorkomende ziektebeeld. Op 60 jarige leeftijd heeft ongeveer 5 op de 1000 mensen een vorm van dementie, op 85 jarige leeftijd is dat al ruim 300 van de 1000 mensen, dus 3 op de 10. Alle zorgmedewerkers in ziekenhuizen, thuiszorg, verpleeghuizen, verstandelijk gehandicaptenzorg hebben hier mee te maken.

Vroeg of laat heeft een grote groep mensen zorg nodig. Het aantal werkenden in de zorg en het toenemend aantal ouderen dat zorgbehoeftig is loopt niet gelijk op. Sterker nog, die lijnen lopen uit elkaar. Zorgorganisaties zijn zich daar als geen ander van bewust.  Een reden te meer om mensen die werkzaam zijn in de zorg te boeien en te binden voor deze mooie sector. En ook toe te rusten om hun werk in veranderende omstandigheden te kunnen blijven doen.

Ook techniek kan  bijdragen aan goede zorg. Goed contact van mens-tot-mens blijft de basis voor goede zorg, ook bij toepassingen als beeldzorg is het contact nog steeds een belangrijk onderdeel. Onderlinge samenwerking en op een goede manier feedback geven en ontvangen onontbeerlijk.

Maatschappelijk gezien is de transitie van de AWBZ naar de WMO in volle gang. De rol van zorgprofessional verandert: ‘van zorgen voor naar zorgen dat….’ Dit brengt ook nieuwe kansen en uitdagingen met zich mee. Oude werkwijzes loslaten en nieuwe implementeren. Je zou er moe van kunnen worden en je energie en vitaliteit door verliezen. Zonde!

In de zorgsector werken veel oudere werknemers, vijftig plus, gedegen opgeleid en ervaren. Vaak zijn zij de zorg ingegaan om mensen te kunnen helpen en te kunnen zorgen. Nu de transitie naar de WMO op stapel staat, vraagt dat van medewerkers andere vaardigheden: organiseren, netwerken en (netwerk)activering. Gelukkig kun je dat leren.

7 tips om energie en Zin-in-zorg van te krijgen

  1. Denk nog eens terug wat was voor jou de reden dat je in de zorg ging werken? Ga weer op zoek naar deze drijfveren in je dagelijkse werk.
  2. Deel dagelijks positieve ervaringen met collega’s. Sta ook stil bij wat goed gaat.
  3. Zoek samen naar oplossingen en deel de vooruitgang.
  4. Ga na waar je niet goed in bent en maak hier een SMART leerdoel van (lees hier voorbeelden van SMARTdoelen).
  5. Schrijf dagelijks op wat je energie geeft en focus daarop.
  6. Bedenk aan het eind van de dag één item wat beter kon op het werk en één punt waar je supertevreden over was.  Dat kunnen kleine zaken zijn, als een tevreden cliënt, het behouden van je kalmte of juist niet.
  7. Bespreek een verbeterpunt in je team en maak hierover concrete afspraken (wie wat waar wanneer waarom).

 Meer weten over vitaal in je werk? bel of mail ons: info@zin-in-zorg.nl

 Veel werkplezier!